شهربانو منصوریان، یکی از سه خواهر ووشوکار ایرانی که سالها در تیم ملی ووشوی زنان حضور داشتند، در تازهترین اظهارنظر جنجالی خود اعلام کرده است که پس از پایان جنگ از ایران خارج خواهد شد و در کشوری دیگر درخواست پناهندگی خواهد داد تا «قدرش را بدانند و بتواند مسابقه بدهد». این اظهارنظر که بازتاب گسترده و عمدتاً منفی در فضای مجازی داشته، پرسشهای زیادی درباره انگیزه و ثبات مواضع این خانواده ورزشی ایجاد کرده است.
از مستند «صفر تا سکو» تا چهرههای پرحاشیه
خواهران منصوریان را شاید بتوان یکی از شناختهشدهترین خانوادههای ورزش ایران در خارج از رشتههای المپیکی دانست. شهربانو، الهه و سهیلا منصوریان که سالها روی تاتامی ووشو ایران بودند، با پخش مستند «صفر تا سکو» و حضور در برنامه «ماه عسل» به چهرههایی شناختهشده در ورزش و جامعه ایران تبدیل شدند. این مستند روایتی از زندگی دشوار و موفقیت سه خواهر را با جلوههای سینمایی به مخاطبان ارائه کرد، هرچند بعدها مستندساز و تهیهکننده این اثر به دلیل رفتارهای نامناسب خواهران، فاصله جدی با آنها گرفتند.
با این حال، در سالهای اخیر نام این سه خواهر بیش از آنکه با مدال و قهرمانی همراه باشد، با مجموعهای از حواشی، اعتراضها، اختلافات و موضعگیریهای جنجالی گره خورده است.
ادعای «دستور رئیسجمهور» و درگیری با فدراسیون
یکی از جنجالیترین نمونهها مربوط به استعفای الهه منصوریان از سرمربیگری تیم ملی ووشوی زنان است. پس از کنارهگیری الهه منصوریان، شهربانو با انتشار تصویری از حضور خود و سهیلا در کنار مسعود پزشکیان، رئیس دولت چهاردهم، مدعی شد که «با دستور رئیسجمهور الهه منصوریان به تیم ملی برمیگردد». این ادعا پرسشهای جدی ایجاد کرد؛ اما فدراسیون در نهایت مسیر دیگری را انتخاب کرد و مریم هاشمی به عنوان سرمربی تیم ملی معرفی شد.
در ماههای اخیر نیز شدت حواشی بالا گرفت. پس از شکست و حذف سهیلا منصوریان در دو بازی مرحله انتخابی تیم ملی، شهربانو و الهه وارد ساختمان فدراسیون ووشو شدند و با شکستن دوربین و قفل در، به دفتر رئیس فدراسیون یورش بردند. در جریان این ماجرا که دوربینهای مداربسته از کار افتاده بودند، مشخص شد آنها درگیری فیزیکی به راه انداخته و با چاقوی میوهخوری خودزنی کردهاند.
مصدومیت پنهان در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی
در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی ریاض ۲۰۲۵ نیز موضوع دیگری مورد توجه قرار گرفت. الهه منصوریان که در آن مقطع هدایت تیم ملی را برعهده داشت، بعدها اعتراف کرد تلاش شده بود مصدومیت شهربانو تا آستانه اعزام پنهان بماند تا فرصت برای مدالآوری حفظ شود. این در حالی بود که فدراسیون دیگر زمان جایگزینی ورزشکار دیگری را نداشت و در نهایت شانس کسب یک مدال طلا نیز از دست رفت.
تناقض پرچمگردانی و تهدید به پناهندگی
نکته تأملبرانگیز تازهترین اظهارنظر شهربانو منصوریان، تناقض آشکاری است که با تصویر عمومی قبلی این خانواده ایجاد میکند. شهربانو پیشتر در ویدئویی گفته بود «من ۳۰ سال است که پرچم تاب میدهم» و حضور مکررش در مراسمهای مختلف با پرچم ایران بخشی از هویت عمومی او بوده است. حالا اما همان فردی که خود را نماینده پرافتخار پرچم ایران معرفی میکند، از ترک کشور و درخواست پناهندگی سخن میگوید.
از یک سو، مهاجرت و حتی درخواست پناهندگی حق شخصی هر فرد است و هیچ ورزشکاری را نمیتوان به ماندن اجبار کرد. اما از سوی دیگر، وقتی یک ورزشکار سالها با نام تیم ملی ایران، پرچم ایران و حمایت ساختار ورزش کشور به موفقیت رسیده و حالا دلیل خروج خود را «قدر دانسته نشدن» عنوان میکند، طبیعی است که افکار عمومی درباره این تناقض پرسش داشته باشد.
استراتژی جنجال بهجای مسیر قانونی
در سالهای گذشته بارها شاهد بودهایم که خواهران منصوریان در مواجهه با تصمیمات ورزشی، بهجای پیگیری از مسیرهای رسمی و تخصصی، از فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی برای تبدیل اختلافات به جنجال عمومی استفاده کردهاند. یک روز موضوع انتخابی تیم ملی است، روز دیگر مسئله اعزام، روزی دیگر بحث مربیگری و حالا موضوع مهاجرت و پناهندگی.
حتی در خیلی از موضوعات غیرمرتبط نیز با بهانه کمک مردمی و حضور در صحنه، شروع به جذب فالوور و مخاطب کردند. ادامه این روند باعث شده کمتر کسی به حواشی و جنجالهای آنها توجه کند و بخش عمده مخاطبان، باور سابق خود را از دست دادهاند. پرسش اصلی این است که چرا نهادهای ذیصلاح هنوز با این رفتارها برخورد جدی نکردهاند و آیا تا چه زمانی قرار است حاشیه جای فنیت را در ووشوی ایران بگیرد.
نظرات (0)