مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در تازه‌ترین اظهارنظر خود درباره پرونده هسته‌ای ایران، ادعاهای واشنگتن را با لحنی تهاجمی‌تر از گذشته تکرار کرد. او در گفت‌وگو با شبکه فاکس‌نیوز مدعی شد که تهدید ناشی از برنامه هسته‌ای ایران خطری است که نمی‌توان اجازه تحقق آن را داد.

این سخنان در حالی از سوی مقام ارشد دستگاه دیپلماسی آمریکا بیان می‌شود که او هیچ اشاره‌ای به زرادخانه هسته‌ای رژیم صهیونیستی نکرد؛ زرادخانه‌ای که به باور بسیاری از کارشناسان، تنها سلاح هسته‌ای موجود در منطقه خاورمیانه را در اختیار دارد و تهدیدی جدی برای صلح و امنیت جهانی به شمار می‌رود.

ادعای «سپر موشکی» برای محافظت از برنامه هسته‌ای

روبیو در ادامه ادعاهای خود گفت ایران در پی دستیابی به سلاح هسته‌ای و ایجاد یک سپر موشکی متعارف برای حفاظت از برنامه هسته‌ای خود بوده است. او همچنین مدعی شد که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، توانمندی نظامی ایران را هدف قرار داده و خسارات سنگینی به قابلیت‌های دفاعی این کشور وارد کرده است.

این ادعاها در شرایطی مطرح می‌شود که گزارش‌های میدانی و اعلامیه‌های رسمی حاکی از آن است که پایگاه‌های آمریکایی مستقر در منطقه همچنان در معرض حملات دقیق موشکی و پهپادی نیروهای مسلح ایران قرار دارند و تهران توان بازدارندگی خود را در برابر تجاوزات احتمالی حفظ کرده است.

اعتراف به توان موشکی ایران

وزیر امور خارجه آمریکا در بخش دیگری از سخنان خود به‌طور ضمنی به توانمندی‌های موشکی و پهپادی ایران اعتراف کرد و گفت تهران «هنوز از توان موشکی و پهپادی برخوردار است» اما در همان حال مدعی شد که ایران «سپر دفاعی متعارف خود را از دست داده است».

وی همچنین مدعی شد که ایران اکنون برای دستیابی به توافق درباره برنامه هسته‌ای و تنگه‌ها آمادگی بیشتری دارد، زیرا به گفته او «آمریکا از موضع قدرت با تهران مذاکره می‌کند». این اظهارنظر در حالی بیان می‌شود که مدیریت تنگه هرمز همچنان در کنترل ایران است و آمریکا نه از راه نظامی و نه از طریق مذاکره نتوانسته است این معادله راهبردی را برهم بزند.

افزایش «هزینه سیاست‌های تهران»

روبیو در ادامه مدعی شد که برای وادار کردن ایران به تغییر آنچه «رفتار توسعه‌طلبانه» خواند، باید هزینه سیاست‌های تهران به سطحی افزایش یابد که این کشور توان تحمل آن را نداشته باشد. او در پایان نیز گفت که در آینده جریان‌های انتقال انرژی بازسازماندهی خواهد شد و وابستگی جهان به تنگه هرمز کاهش می‌یابد.

این ادعا اما با واکنش تحلیلگران عرصه انرژی روبه‌رو شده است؛ کارشناسانی که تأکید می‌کنند راه‌های جایگزین موقتی هرگز نمی‌توانند جایگزین مطمئنی برای تنگه هرمز در انتقال انرژی باشند و اهمیت راهبردی این آبراه همچنان بی‌بدیل است.