با نزدیک شدن به آغاز سال تحصیلی، بسیاری از خانوادهها در تب و تاب تهیه لوازم مدرسه از کیف و دفتر تا لباس فرم هستند. در این میان، کفش مدرسه شاید بیش از هر وسیله دیگری همراه روزمره دانشآموز باشد؛ از مسیر خانه تا مدرسه، زنگ تفریح و کلاس ورزش، پا ساعتها درون کفش قرار دارد. با این حال هنگام خرید، اغلب تنها رنگ، مدل و قیمت کفش مورد توجه قرار میگیرد، در حالی که راحتی، اندازه دقیق و ایمنی حرکت، نقش تعیینکنندهتری در سلامت و نشاط کودک دارند.
انتخاب کفش مناسب قرار نیست هزینهای سنگین یا فرآیندی پیچیده باشد. تنها با چند نکته ساده میتوان کفشی تهیه کرد که هم از پا محافظت کند و هم مانع حرکت طبیعی آن نشود. کودکانی که روزانه مسیر مدرسه را پیاده میروند، میدوند و بازی میکنند، به کفشی نیاز دارند که نه تنگ و آزاردهنده باشد و نه آنقدر گشاد که پا در آن لق بزند.
اندازه دقیق؛ مهمتر از شماره روی جعبه
یکی از اشتباهات رایج، خرید بر اساس شماره قبلی کفش یا حدس زدن سایز پای کودک است. پای کودکان به سرعت رشد میکند و حتی ممکن است اندازه دو پا کمی با هم تفاوت داشته باشد. به همین دلیل توصیه میشود پیش از هر خرید، هر دو پا به دقت اندازهگیری شوند.
بهترین روش این است که کودک هر دو لنگه کفش را بپوشد و در حالت ایستاده آن را امتحان کند. جورابی که معمولاً با کفش مدرسه استفاده میکند را همراه داشته باشید و از او بخواهید چند قدم راه برود، بنشیند و دوباره بایستد. اگر از همان ابتدا انگشتان به جلوی کفش برخورد میکند یا فشار احساس میشود، نباید انتظار داشت که کفش «بعداً جا باز کند». کفش استاندارد باید از لحظه اول احساس راحتی ایجاد کند.
در بسیاری از راهنماهای سلامت پا برای کودکان، حدود یک سانتیمتر فاصله بین بلندترین انگشت پا و جلوی کفش توصیه میشود. این فضا به انگشتان اجازه میدهد هنگام راه رفتن آزادانه حرکت کنند، اما نباید آنقدر زیاد باشد که پاشنه از کفش بیرون بزند یا پا داخل آن بلغزد. همچنین نباید تنها به عدد حکشده روی جعبه اکتفا کرد؛ قالب و عرض پنجه در برندها و مدلهای مختلف متفاوت است و دو کفش با شماره یکسان ممکن است حس کاملاً متفاوتی روی پا داشته باشند. کمک گرفتن از فروشنده برای بررسی سایز مفید است، اما قضاوت نهایی باید بر اساس راحتی پای کودک باشد.
پنجه پهن و جادار؛ نه نوکتیز و تنگ
قسمت جلویی کفش باید به اندازه کافی پهن و عمیق باشد تا انگشتان بتوانند کمی حرکت کنند و روی هم فشرده نشوند. کفشهای با پنجه باریک یا نوکتیز فضای کافی برای انگشتان ندارند و بهویژه برای کودکانی که پای پهنتری دارند، میتوانند باعث فشار، تاول و ناراحتی طولانیمدت شوند.
اگر کفشی در قسمت پنجه پا را تحت فشار قرار میدهد، حتی اگر ظاهر جذابتری داشته باشد، بهتر است مدل دیگری با قالب مناسبتر انتخاب شود. گاهی سادهترین مدلها، راحتترین گزینه برای استفاده روزمره در مدرسه هستند.
ثبات پاشنه و بسته شدن مطمئن کفش
کفش مناسب مدرسه باید در ناحیه پاشنه و میانه پا، نگهداری خوبی داشته باشد. وجود بند، چسب ولکرو یا سگک به ثابت ماندن پا داخل کفش کمک میکند و از لغزش جلوگیری میکند. این ویژگی برای دانشآموزانی که زیاد راه میروند یا در زنگ ورزش فعال هستند، اهمیت دوچندانی دارد.
کفشهای بدون بند یا مدلهای خیلی آزاد که بهراحتی از پا خارج میشوند، ثبات کمتری هنگام دویدن و بازی دارند. البته محکم بودن به معنای سفت و خشک بودن نیست؛ کودک باید بتواند بدون فشار اضافی، پا را خم کند و قدم بردارد. اگر کفش بندی است، بندها باید به اندازهای بسته شوند که کفش روی پا بماند، بدون آنکه گردش خون یا راحتی را مختل کنند.
انعطاف متعادل؛ نه خیلی نرم و نه خیلی سخت
تصور رایج این است که هرچه کفش نرمتر باشد، بهتر است، اما کفشی که بیش از حد نرم باشد و بهراحتی از وسط پیچ بخورد، ساختار حمایتی خود را از دست میدهد. متخصصان توصیه میکنند کفش دارای پاشنه نسبتاً محکم، زیره باکیفیت و انعطافی طبیعی باشد.
یک آزمایش ساده هنگام خرید این است که کفش را با دست امتحان کنید: جلوی کفش باید در محل طبیعی خم شدن پا (زیر پنجه) بهراحتی خم شود، اما نباید مانند پارچه به دور خود بپیچد. این تعادل به پا اجازه حرکت طبیعی میدهد و در عین حال از آن در طول روز حمایت میکند.
زیره ضد لغزش و ایمن
دانشآموزان در طول روز روی سطوح مختلفی از حیاط و راهرو گرفته تا مسیرهای خیابان راه میروند. زیره کفش باید اصطکاک کافی داشته باشد تا خطر سر خوردن را کاهش دهد. زیره کاملاً صاف و لغزنده، بهویژه در روزهای بارانی یا در سالن ورزش، انتخاب مناسبی نیست. هنگام خرید به آج زیره و کیفیت آن توجه کنید و از سلامت و عدم فرسودگی آن مطمئن شوید.
جنس قابل تنفس و بهداشت روزانه پا
پا در طول روز ممکن است عرق کند و اگر رویه کفش اجازه گردش هوا ندهد، گرما و رطوبت داخل کفش افزایش مییابد. استفاده از مواد طبیعی و قابل تنفس مانند چرم طبیعی، پارچه یا پنبه در رویه کفش میتواند به تهویه بهتر کمک کند. دانشآموزی که ساعتها کفش ورزشی به پا دارد، با کفش دارای رویه تنفسپذیر احساس راحتی بیشتری خواهد داشت.
با این حال جنس کفش بهتنهایی تضمینکننده سلامت نیست. رعایت بهداشت پا نقش مکمل دارد:
- کفش را هر روز تمیز کنید و در صورت خیس شدن، پیش از استفاده مجدد کاملاً خشک کنید.
- جورابها را بهطور منظم بشویید و در صورت تعریق، آن را تعویض کنید.
- به کودک آموزش دهید پس از بازگشت از مدرسه، کفش را در جای خشک و دارای تهویه قرار دهد.
گرانتر همیشه بهتر نیست
قیمت بالا لزوماً به معنای کیفیت بهتر نیست. معیار اصلی باید اندازه دقیق، راحتی، ساختار مناسب و کیفیت دوخت و زیره باشد، نه برچسب قیمت. همچنین خرید کفش بیش از حد بزرگ به امید استفاده طولانیتر در طول سال تحصیلی، توصیه نمیشود. کفش بزرگ در پا لق میزند و کودک برای نگه داشتن آن ناچار است انگشتانش را جمع کند که به مرور آزاردهنده و حتی آسیبزا خواهد بود. بهتر است سایز مناسب فصل خریداری شود و در طول سال تحصیلی، بهویژه برای پایههای ابتدایی، اندازه پا هر چند ماه یکبار دوباره بررسی شود.
فرصتی برای آموزش مسئولیتپذیری
خرید کفش مدرسه میتواند فرصتی تربیتی نیز باشد. از فرزندتان بخواهید هنگام پرو کردن کفش به احساس پاهایش دقت کند و اگر در ناحیه پنجه، پاشنه یا کنارهها فشاری حس میکند، آن را بیان کند. این کار به او میآموزد که به جای انتخاب صرف بر اساس رنگ و ظاهر، به راحتی و ایمنی هم اهمیت دهد.
در طول سال نیز وضعیت کفش را بهطور دورهای بررسی کنید. اگر زیره ساییده شده، کنارهها تغییر شکل داده یا کودک از درد پا، زانو یا کمر شکایت دارد، زمان ارزیابی مجدد اندازه و تعویض کفش فرا رسیده است.
در نهایت، کفش مدرسه ایدهآل کفشی است که اندازهاش دقیق باشد، به انگشتان فشار نیاورد، پاشنه را بهخوبی نگه دارد، زیرهای با چسبندگی مناسب داشته باشد و از مواد قابل تنفس ساخته شده باشد. چند دقیقه دقت بیشتر هنگام خرید و رسیدگی منظم در طول سال تحصیلی، میتواند از یکی از پرکاربردترین وسایل دانشآموز به خوبی مراقبت کند و به او یاد دهد که سلامت و راحتی، مهمتر از ظاهر و قیمت است.
نظرات (0)