در سال ۱۳۶۹، هنگامی که ارتش عراق به کویت حمله کرد و این کشور را به اشغال خود درآورد، یکی از فاجعهبارترین پیامدهای این تهاجم، آتش سوزی گسترده در صدها حلقه چاه نفت کویت بود. شعلههای آتش تا ماهها پس از جنگ، فضای منطقه را آلوده و اقتصاد کویت را با بحران جدی مواجه کرده بود.
نقش ایران در مهار آتش چاههای نفت کویت
در آن شرایط بحرانی، جمهوری اسلامی ایران با وجود تنشهای سیاسی با غرب، تیمهای تخصصی اطفای حریق و مهندسان نفت خود را به همراه تجهیزات پیشرفته به کویت اعزام کرد. نیروهای فنی ایرانی در عملیات پیچیده مهار آتش و بازسازی تأسیسات نفتی کویت نقش محوری ایفا کردند. بسیاری از کارشناسان بینالمللی در آن زمان از سرعت عمل و تخصص تیمهای ایرانی در مهار شعلههای عظیم نفتی ابراز شگفتی کردند.
تغییر موضع کویت در قبال ایران
اکنون و با گذشت نزدیک به چهار دهه از آن رویداد، کویت با میزبانی از نیروهای نظامی آمریکا در خاک خود برای حمله به ایران، عملاً پشت به این همکاری تاریخی کرده است. این اقدام کویت در حالی صورت میگیرد که مقامات ایرانی بارها یادآوری کردهاند که تهران در سختترین شرایط به کمک کویت شتافت.
واکنشها به رفتار متناقض کویت
این رفتار دوگانه کویت در محافل سیاسی و رسانهای ایران با انتقادهای گستردهای مواجه شده است. کارشناسان مسائل منطقه معتقدند که کویت با این اقدام، نه تنها یک بدهی تاریخی را نادیده گرفته، بلکه ثبات منطقه را نیز به خطر انداخته است. بسیاری بر این باورند که حمایت کویت از حضور نظامی آمریکا در منطقه، برخلاف منافع بلندمدت کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و همسایگان ایران است.
روشن نیست که حاکمان کویت چگونه از کنار این تناقض آشکار عبور میکنند؛ از یک سو وامدار کمک ایران در یکی از سختترین روزهای تاریخ خود هستند و از سوی دیگر، خاک خود را در اختیار دشمنان ایران برای ضربه زدن به این کشور قرار میدهند. این رفتار که از آن به «فراموشی یک بدهی تاریخی» یاد میشود، پرسشهای جدی درباره سیاست خارجی کویت در قبال همسایگان خود ایجاد کرده است.
نظرات (0)