نمایش «شرارههای شروه» این روزها در تماشاخانه ماه حوزه هنری اصفهان میزبان علاقهمندان به هنر نمایش است؛ اثری آیینی و فولکلور که تلاش میکند از دل فرهنگ، موسیقی، گویش و آیینهای جنوب ایران، روایتی تازه از عشق، ایثار، انساندوستی و همبستگی ارائه کند. گروه اجرایی این نمایش، آن را صرفاً یک اثر صحنهای نمیدانند، بلکه ادای دینی به مردم جنوب و میراث فرهنگی این سرزمین توصیف میکنند.
زندگی بندری، دستمایه روایت نمایش
پویان عطایی، طراح و کارگردان «شرارههای شروه»، در گفتوگو با خبرنگار مهر این اثر را نمایشی فولکلور و آیینی معرفی کرد و گفت: زندگی مردم بندر و روابط انسانی آنان، محور اصلی روایت این نمایش است. وی تأکید کرد که این اثر میخواهد ارزشهایی مانند انساندوستی، ایثار، فداکاری، صمیمیت و عاطفه را که در زندگی امروز کمتر به آنها توجه میشود، بار دیگر یادآوری کند.
به گفته عطایی، مخاطبان در جریان اجرا با بخشی از فرهنگ بومی جنوب، آیینها، سادهزیستی، موسیقی و سبک زندگی مردم این خطه نیز آشنا میشوند. او درباره زمان تولید اثر نیز خاطرنشان کرد: تولید این نمایش پیش از رخدادهای اخیر جنوب کشور آغاز شده و همزمانی اجرای آن با این رویدادها صرفاً یک تقارن زمانی است؛ با این حال، بیتردید اجرای چنین اثری در شرایط کنونی میتواند ادای احترامی به مردم جنوب باشد.
لهجه بوشهری؛ حاصل ماهها تمرین
یکی از ویژگیهای برجسته «شرارههای شروه»، استفاده از لهجه بوشهری در دیالوگهاست. عطایی در این باره توضیح داد: تنها یکی از بازیگران گروه جنوبی است، اما با حضور مشاوران بومی و تمرینهای مستمر، همه بازیگران توانستند به گویشی نزدیک به لهجه مردم جنوب دست پیدا کنند.
او درباره طراحی صحنه نیز گفت: فضای اثر بر پایه بازیهای رئالیستی و طراحی صحنهای نمادگرایانه شکل گرفته است. رنگهای قرمز، آبی و سفید و همچنین استفاده از ظروف فلزی و عناصر ساده صحنه، در طول اجرا مفاهیمی همچون دریا، بندر، آتش، آیینهای محلی و فضای زندگی مردم جنوب را تداعی میکنند. هدف گروه این بوده است که با حداقل امکانات، فضایی خلاقانه و تأثیرگذار خلق شود تا مخاطب علاوه بر دنبال کردن داستان، با فضای بصری نمایش نیز ارتباط برقرار کند.
الهام از حکایت «پیر چنگی» مثنوی
مصطفی جعفری خوزانی، نویسنده نمایش، درباره روند شکلگیری اثر گفت: ایده اصلی نمایش از حکایت «پیر چنگی» در مثنوی معنوی الهام گرفته شده و تلاش شده این روایت کهن در بستر فرهنگ و زیستبوم جنوب ایران بازآفرینی شود. وی افزود: نگارش نمایشنامه بیش از یک سال پیش آغاز شده و پیش از اجرا نیز مطالعات گستردهای درباره آیینها، موسیقی، مناسک و فرهنگ مردم جنوب انجام شده است؛ به همین دلیل، عناصر بومی همچون شروهخوانی، دمامزنی، خیامخوانی و دیگر سنتهای منطقه به شکلی طبیعی در متن و اجرا حضور دارند.
جعفری خوزانی تأکید کرد: «شرارههای شروه» بیش از آنکه صرفاً یک روایت داستانی باشد، ادای دینی به فرهنگ، تاریخ و مردم جنوب ایران است.
پیوند اصفهان و جنوب؛ از دفاع مقدس تا صحنه نمایش
عوامل نمایش معتقدند اجرای «شرارههای شروه» در اصفهان، با توجه به پیوند تاریخی این استان با مردم جنوب، میتواند بر همدلی و شناخت متقابل بیفزاید. سعید رضایی، بازیگر نقش «شیرو»، با اشاره به نقش مردم اصفهان در دوران دفاع مقدس و همراهی آنان با مردم جنوب گفت: هنرمندان نیز وظیفه دارند سهم خود را در حفظ این همبستگی ایفا کنند. او این تجربه را نخستین حضور خود در نمایشی با لهجه بوشهری دانست و افزود: تلاش کردیم ضمن حفظ اصالت گویش، دیالوگها برای مخاطب اصفهانی نیز قابل فهم باشد و بازخورد مخاطبان نشان داد این تلاش تا حد زیادی موفق بوده است.
پریسا کهکشپور، دیگر بازیگر نمایش، نیز با تأکید بر اینکه تفاوت در گویش، آیین و فرهنگ مانعی برای وحدت نیست، اظهار کرد: همه اقوام ایرانی اعضای یک خانواده هستند و اگر این نمایش بتواند حتی اندکی بر شناخت و همدلی میان مردم مناطق مختلف کشور بیفزاید، به هدف خود رسیده است.
نمایش «شرارههای شروه» از ۱۱ تا ۲۳ مرداد در تماشاخانه ماه حوزه هنری اصفهان میزبان علاقهمندان به تئاتر است.
نظرات (0)