بازه زمانی ۶۰ روزهای که در چارچوب تفاهمنامه اسلامآباد برای رسیدن ایران و آمریکا به توافق نهایی تعیین شده بود، روز دوشنبه ۲۷ مردادماه ۱۴۰۵ به طور رسمی به پایان رسید. این مهلت که از همان ابتدا به عنوان یکی از نقاط اختلاف در روایت دو طرف شناخته میشد، در نهایت بدون دستیابی به توافق جامع منقضی شد.
ماهیت مهلت ۶۰ روزه
بر اساس گزارشهای منتشرشده از منابع نزدیک به مذاکرات، بازه زمانی ۶۰ روزه برای ادامه گفتوگوها و رسیدن به توافق نهایی تعیین شده بود، نه یک آتشبس موقت که پس از انقضا نیازمند تمدید باشد. این تفاوت در درک ماهیت مهلت، یکی از عوامل اصلی اختلاف روایت طرفین از روند مذاکرات بوده است.
مقامات آمریکایی از همان ابتدا تأکید کردند که این بازه زمانی صرفاً فرصتی برای نهاییسازی مذاکرات بوده و انتظار میرفت طرفین در همین چارچوب به توافق دست یابند.
پاسخ واشنگتن به درخواستها برای تمدید
با نزدیک شدن به پایان مهلت، درخواستهایی از سوی برخی طرفهای میانجی برای تمدید بازه زمانی مطرح شد. با این حال، واشنگتن به صراحت اعلام کرد که قصد تمدید مهلت یا ورود به دور جدیدی از مذاکرات را ندارد. این موضعگیری نشاندهنده آن است که ایالات متحده ترجیح میدهد به جای ادامه فرآیند مذاکره، رویکرد دیگری را در قبال موضوعات باقیمانده دنبال کند.
پیامدهای منقضی شدن مهلت
پایان یافتن مهلت تفاهمنامه اسلامآباد بدون حصول توافق جامع، پرسشهایی درباره سرنوشت روابط دو کشور و مسیر پیش رو ایجاد کرده است. تحلیلگران معتقدند منقضی شدن این مهلت میتواند پیامدهای متفاوتی برای هر دو طرف داشته باشد و مسیر آینده را به سمت سناریوهای مختلفی سوق دهد.
این تحول در حالی رخ میدهد که طی ماههای گذشته، تلاشهای دیپلماتیک متعددی برای نزدیک کردن مواضع دو طرف انجام شده بود. با منقضی شدن رسمی مهلت، باید دید طرفین چه مسیری را برای ادامه تعاملات خود انتخاب خواهند کرد.
گفتنی است تفاهمنامه اسلامآباد در شرایطی منعقد شده بود که انتظار میرفت دو طرف بتوانند در یک بازه زمانی مشخص به توافق نهایی دست یابند. حال با پایان این مهلت، فضای سیاسی و دیپلماتیک پیرامون روابط ایران و آمریکا وارد مرحله جدیدی شده است.
نظرات (0)