از زمان آغاز عملیات نظامی آمریکا علیه ایران در تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن به یکی از پرکاربردترین پایگاههای هوایی شناور ارتش ایالات متحده تبدیل شده است. این ناو طی ماههای گذشته بیش از ۱۰ هزار سورتی پرواز را از عرشه خود انجام داده و حدود ۱.۵ میلیون پوند مهمات را به کار گرفته است.
شرایط دشوار خدمه در خط مقدم
اما پشت این عملیات گسترده نظامی، داستان تلخی از شرایط نامساعد خدمه ناو نهفته است. خدمه آبراهام لینکلن با چالشهای متعددی دست و پنجه نرم میکنند: جیرههای غذایی محدود، صفهای طولانی برای دریافت وعدهها، کمبود برخی اقلام بهداشتی و قطعی مکرر آب گرم از جمله مشکلاتی هستند که روحیه و عملکرد خدمه را تحت تأثیر قرار دادهاند.
خرابی مکرر سرویسهای بهداشتی نیز یکی دیگر از مشکلات جدی خدمه است. به گفته منابع آگاه، شیفتهای کاری در برخی موارد تا ۱۶ ساعت ادامه دارد و فشار روانی و جسمی بر پرسنل را به شدت افزایش داده است.
واکنش سناتورهای آمریکایی
وضعیت به حدی وخیم شد که صدای اعتراض مقامات سیاسی آمریکا نیز بلند شد. ۱۵ تن از سناتورهای دموکرات مجلس سنا در نامهای به وزیر جنگ آمریکا، خواستار توضیح درباره طولانیشدن مأموریت ناو و شرایط سخت خدمه شدند. این سناتورها نگرانی خود را از تأثیر منفی این شرایط بر سلامت و توان رزمی خدمه اعلام کردند.
اعزام جورج واشنگتن و خلأ استراتژیک
در نهایت، فرماندهی نیروی دریایی آمریکا تصمیم گرفت برای کاهش فشار بر آبراهام لینکلن، ناو هواپیمابر جورج واشنگتن را از غرب اقیانوس آرام به سمت خاورمیانه اعزام کند. این انتقال اما همزمان خلأ کمسابقهای در حضور ناوهای هواپیمابر آمریکا در غرب اقیانوس آرام ایجاد کرد و نشان داد جنگ با ایران چه فشاری بر ظرفیت عملیاتی نیروی دریایی آمریکا وارد کرده است.
این وضعیت حاکی از آن است که توانایی آمریکا در اجرای همزمان عملیاتهای نظامی در مناطق مختلف جهان با محدودیتهای جدی مواجه شده و مدیریت منابع دریایی این کشور تحت فشار بیسابقهای قرار گرفته است.
نتیجهگیری
ماجراهای آبراهام لینکلن نمونهای بارز از تفاوت میان قدرت نمایی نظامی در صحنههای عمومی و واقعیتهای پنهان پشت پرده عملیاتهای جنگی است. در حالی که آمریکا سعی دارد تصویری از توانایی بالای نظامی خود ارائه دهد، شرایط دشوار خدمه ناوها نشان میدهد که نگهداری چنین ماشین جنگی عظیمی هزینههای انسانی سنگینی به همراه دارد.
نظرات (0)