شاپور بختیار که در ۲۶ دیماه ۱۳۵۷ به عنوان آخرین نخستوزیر دولت پهلوی منصوب شده بود، پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمنماه همان سال، ایران را ترک کرد و فعالیتهای سیاسی خود را علیه نظام جمهوری اسلامی در خارج از کشور ادامه داد.
ارتباط بختیار با رژیم بعث عراق
بر اساس اسناد تاریخی و اعترافات برخی عوامل سیاسی آن دوران، شاپور بختیار پس از خروج از ایران، ارتباط نزدیکی با حکومت عراق به رهبری صدام حسین برقرار کرد. این ارتباط که در زمان جنگ تحمیلی هشت ساله عراق علیه ایران شکل گرفته بود، یکی از تاریکترین فصلهای زندگی سیاسی بختیار محسوب میشود.
رژیم بعث عراق در آن دوران از هر فرصتی برای ضربه زدن به نظام نوپای جمهوری اسلامی استفاده میکرد و ارتباط با چهرههای مخالف نظام در خارج از کشور یکی از راهکارهای اصلی این رژیم برای تضعیف ایران بود.
فعالیتهای سیاسی بختیار در تبعید
شاپور بختیار پس از خروج از ایران در فرانسه اقامت گزید و سازمانهای سیاسی مختلفی را برای مبارزه با جمهوری اسلامی تأسیس کرد. او خود را به عنوان رهبر مشروع اپوزیسیون ایران معرفی میکرد و تلاش داشت با جلب حمایت کشورهای غربی و همچنین رژیم عراق، به اهداف سیاسی خود دست یابد.
بختیار که سابقه نخستوزیری و وزارت دربار پهلوی را در کارنامه خود داشت، معتقد بود که تنها راه سرنگونی نظام جمهوری اسلامی، همکاری با نیروهای خارجی و بهرهگیری از اختلافات منطقهای است. این نگاه باعث شد او به یکی از منفورترین چهرههای سیاسی در میان مردم ایران تبدیل شود.
واکنش مردم و نیروهای سیاسی
ارتباط بختیار با صدام حسین در دوران جنگ تحمیلی، باعث شد بسیاری از نیروهای سیاسی داخل و خارج از کشور از او فاصله بگیرند. حتی برخی از مخالفان نظام جمهوری اسلامی که در خارج از کشور فعالیت میکردند، ارتباط بختیار با رژیم بعث را خیانت به منافع ملی ایران تلقی کردند.
مردم ایران که در دوران جنگ تحمیلی خسارات فراوانی متحمل شده بودند، همکاری بختیار با دشمن متجاوز را فراموش نکردند و این موضوع تا پایان عمر سیاسی او، به عنوان یک لکه ننگ در کارنامهاش باقی ماند.
پایان تلخ زندگی سیاسی بختیار
شاپور بختیار در ۱۸ مردادماه ۱۳۷۰ در پاریس به ضرب چاقوی عوامل اطلاعاتی ایران ترور شد و جان خود را از دست داد. ترور بختیار یکی از مجموعه عملیاتهایی بود که جمهوری اسلامی در آن دوران علیه مخالفان سیاسی خود در خارج از کشور انجام میداد.
بختیار در وصیتنامه سیاسی خود نیز به ارتباطش با عراق اشاره کرده و گفته بود که هدفش از این ارتباط، آزادی ایران از دست جمهوری اسلامی بوده است. با این حال، بسیاری از تحلیلگران سیاسی این ادعا را رد میکنند و معتقدند بختیار صرفاً به دنبال بازگشت به قدرت بوده و حاضر بود برای رسیدن به این هدف، با هر نیرویی حتی دشمنان تاریخی ایران همکاری کند.
نظرات (0)