جردن باروز، یکی از برجستهترین کشتیگیران تاریخ واترلو، در مصاحبهای جامع با روزنامه ایزوستیا روسیه به سوالات گوناگونی درباره دوران حرفهای، رقبا، زندگی شخصی و حتی تجربههای غذاییاش در سفرهای بینالمللی پاسخ داد. این قهرمان المپیک ۲۰۱۲ لندن در وزن ۷۴ کیلوگرم و دارنده شش عنوان قهرمانی جهان، قرار است به زودی در سازمان RAF روسیه به میدان برود.
سیداکوف، فنیترین رقیب باروز
باروز بدون هیچ تردیدی زائوربک سیداکوف را فنیترین کشتیگیری معرفی کرد که تاکنون با او روبرو شده است. به گفته باروز، سیداکوف فقط سه حرکت انجام میداد اما هر سه را به شکل کامل و در ترکیبهای متفاوت اجرا میکرد. باروز تفاوت کلیدی سیداکوف با سایر روسها را استقامت بینظیرش دانست و گفت: «با بقیه میدانستم اگر از ابتدا سرعت را بالا ببرم خسته میشوند و اشتباه میکنند، اما سیداکوف هرگز اشتباه نمیکرد.»
باروز همچنین به افت اخیر سیداکوف اشاره کرد و گفت: «بالاخره کشتیگیری که پا به سن بگذارد کارش سخت میشود. مصدومیتها و عملهای جراحی داشته و ماندن در اوج بسیار دشوار است.» باروز در واکنش به این جمله سیداکوف که گفته بود «باروز تنها حریفی بود که تا آخرین ثانیه از او میترسیدم»، اظهار داشت: «این احساس کاملاً متقابل بود. من هم همین حس را نسبت به او داشتم.»
مقایسه با سایتیاف و رمز موفقیت
باروز در پاسخ به این سوال که چرا مانند بووایسار سایتیاف کشتیگیر «پیچیدهای» نبود، با صداقت گفت: «موفقیت من دقیقاً به خاطر همین بود که استعداد خاصی در حرکات فانتزی نداشتم. مردم میتوانند از من الگو بگیرند چون کشتی من بر پایه کار سخت، انضباط و پشتکار بود. سایتیاف نابغه بود؛ حرکتش مثل شعر و هنر بود اما تکرارش خیلی سخت بود.»
باروز در خصوص این سناریوی فرضی که اگر سایتیاف در اوج با خودش روبرو میشد چه اتفاقی میافتاد، با اعتماد به نفس کامل گفت: «همه طرفداران سایتیاف میگویند او میبرد و من هم میگویم خودم میبرم! چون من یک ورزشکارم و به بهترین نسخهام ایمان دارم. براندون اسلی، مربی سابق من، سایتیاف را شکست داده بود و من فکر نمیکنم سایتیاف هیچوقت با سطح قدرت انفجاری و فیزیکی من در بهترین سالهایم روبرو شده باشد.»
سال ۲۰۱۵، اوج غیرقابل توقف باروز
باروز سال ۲۰۱۵ را بهترین سال دوران حرفهای خود دانست و گفت: «دوره ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ عالی بود اما ۲۰۱۵ بینظیر بود. هیچکس نمیتوانست من را ببرد. خیلی سریع، خیلی قوی، خیلی منظم و خیلی فنی بودم. با این ذهنیت وارد تشک میشدم که هیچ انسانی در وزن ۷۴ کیلوگرم نمیتواند من را ببرد.»
اما باروز از افت خود در سال ۲۰۱۶ و المپیک ریو نیز سخن گفت: «کمتر تمرین کردم. به یک ستاره تبدیل شده بودم و حواسم پرت شد. مصاحبهها و پروژههای اسپانسری تمرکزم را گرفت و بیشتر به مزایای طلای المپیک فکر میکردم تا خود کشتی.»
نان سنتی ایران و تجربه غذایی در سفرها
یکی از بخشهای جالب این گفتوگو به تجربههای غذایی باروز در سفرهای بینالمللی اختصاص داشت. باروز که به همراه همسر و پنج فرزندش زندگی میکند، گفت: «غذاهای آمریکایی را دوست دارم اما ما غذای خارجیها را از سراسر جهان به کمال رساندیم.»
او ایتالیا را به خاطر پاستا و پیتزا دوست دارد، مجارستان و غذاهای بوداپست را رتبه سوم محبوبترینهایش قرار داد و غذای اوکراین و برخی کشورهای سابق شوروی را نیز پسندید. اما نکتهای که توجه رسانههای ایرانی را جلب کرد، تعریف باروز از نان سنتی ایران بود: «در ایران هم غذا خیلی خوشمزه بود، به خصوص نان سنتیشان.»
زندگی شخصی و آکادمی کشتی
باروز درباره رژیم غذاییاش نیز توضیح داد و گفت ژنتیک لاغر پدر و ورزشکاری مادرش به او کمک کرده تا حتی پس از دو سال دوری از مسابقات، همچنان اندام مناسبی داشته باشد. او تاکید کرد که غذاهای طبیعی میخورد، زیاد آب مینوشد و از غذاهای سرخکرده و فستفود دوری میکند.
باروز همچنین از آکادمی شخصیاش گفت که با همسرش و با سرمایه شخصی بیش از ۱.۵ میلیون دلار راهاندازی کردهاند. در پایان نیز از مادر ۵۸ سالهاش جنیس باروز یاد کرد که متخصص پرداخت حقوق بازنشستگی کارگران ساختمانی است و ۴۰ سال سابقه کار دارد و اکنون با خانواده باروز زندگی میکند.
نظرات (0)