ناهید کیانی، ستاره تکواندوی ایران و نخستین زن ایرانی که به فینال المپیک رسیده، در گفتوگویی صریح از روزهای پر فشار پس از مدال نقره پاریس، بهای سنگین قهرمانی و نگاهش به آینده سخن گفت؛ گفتوگویی که تصویر متفاوتی از پشت صحنه درخشش تاریخی او ارائه میدهد.
کیانی که پس از تاریخسازی در المپیک ۲۰۲۴ پاریس به یکی از چهرههای شاخص ورزش زنان ایران تبدیل شده، این روزها خود را برای حضور در رقابتهای جهانی پیش رو آماده میکند؛ تورنمنتی که به گفته او به دلیل حضور تمامی مدعیان المپیک، جهان و آسیا، سطحی در حد قهرمانی جهان دارد و میتواند ۴۰ امتیاز مهم را در رنکینگ به همراه داشته باشد.
رقابت جهانی با حضور تمام مدعیان
به گزارش تابناک، کیانی درباره میدان پیش رو گفت: «مسابقهای که از امروز وارد آن میشویم، به نوعی جهانی است؛ چون همه بازیکنان خوب کشورها در آن حاضر هستند. در وزن من هم همه مدعیان حضور دارند.» او ابراز امیدواری کرد که تیم ایران با دست پر از این رقابتها بازگردد؛ رقابتی که از نظر امتیازی و فنی، یکی از مهمترین آزمونها در مسیر المپیک بعدی محسوب میشود.
اولین بودن؛ میان فشار و انگیزه
بخش مهمی از این گفتوگو به تجربه «اولین بودن» اختصاص داشت. کیانی نخستین زن ایرانی است که به فینال المپیک صعود کرده؛ عنوانی که به همان اندازه که افتخارآفرین است، بار روانی سنگینی هم به همراه دارد.
او در این باره توضیح داد: «شاید این اولین بودن در خیلی از مواقع باعث فشار شود؛ اما وقتی خودت این فشار را به شکلی مدیریت کنی که خیلی روی دوشت سنگینی نکند، شرایط بهتر میشود.» به گفته کیانی، ماههای ابتدایی پس از المپیک مدیریت این فشار برایش دشوار بوده و «اتفاقاتی افتاد که نباید میافتاد»، اما اکنون با تجربه بیشتر، یاد گرفته از همین فشار به عنوان موتور محرکه استفاده کند و شرایط بسیار بهتری دارد.
فراتر از مدال؛ اخلاق و تصویر قدرت زنان
وقتی از او پرسیده شد اگر مدال المپیک را از داستان زندگیاش حذف کنیم، دوست دارد با چه عنوانی شناخته شود، پاسخ کیانی فراتر از ورزش بود. او گفت مهمترین اولویتش این است که «ابتدا به اخلاق و رفتارش شناخته شود»، چون رفتار با دیگران شخصیت واقعی انسان را نشان میدهد.
کیانی تأکید کرد: «خدا را شکر که تا حدودی مردم من را دوست دارند و این لطف را به من دارند.» او در ادامه به دغدغه همیشگیاش اشاره کرد: «همیشه میخواستم به دنیا نشان دهم زنان آدمهای قدرتمندی هستند. همه انسانها قدرتمندند و نمیتوانیم نسبت به جنسیت، قدرت آنها را تعیین کنیم.»
بهای قهرمانی؛ از فشار روانی تا آسیبهای جسمانی
نایبقهرمان المپیک در پاسخ به پرسشی درباره بزرگترین چیزی که در مسیر قهرمانی قربانی کرده، نگاه نتیجهگرای صرف به ورزش را نادرست دانست. به باور او، اگر قرار بود همیشه قهرمانان دوره قبل روی سکو بمانند، اساساً نیازی به برگزاری مسابقه نبود؛ «همین فضای رقابتی است که ورزش را زیبا میکند».
کیانی گفت باید «عملکردگرا» بود نه فقط نتیجهگرا و شکستها را نیز بخشی از مسیر موفقیت دانست. او افزود: «همیشه در مسیر ورزشیام شکستهایی داشتهام که بعدها وقتی به آنها فکر کردم، دیدم دلیل موفقیت همین شکستها بوده است.»
با این حال، او از هزینههای سنگین این مسیر نیز سخن گفت: «خیلی چیزها را در این مسیر قربانی کردهایم. مسیر واقعاً طولانی و سختی است.» کیانی فشار روانی را مهمترین عامل فرساینده دانست و تشبیهی تأملبرانگیز به کار برد: «شاید این فشار با تجربههای یک آدم ۴۰ یا ۵۰ ساله برابری کند. حتی سلامتیای که ما الان داریم و آسیبهایی که داریم، شاید با یک آدم ۶۰ ساله برابری کند.» به گفته او، قربانی اصلی ورزش قهرمانی، «سلامتی و آن آرامشی است که شاید بتوانیم در زندگی عادی داشته باشیم، اما قطعاً در فضای رقابت وجود ندارد.»
نقش مدیریت آشنا به میدان؛ از هادی ساعی تا توجه بیشتر به زنان
کیانی که هم دوران قهرمانی هادی ساعی را دیده و هم در دوره ریاست او بر فدراسیون تکواندو به مدالهای بزرگ رسیده، حضور مدیری که خود پیچوخم مسیر قهرمانی را لمس کرده، مزیتی مهم میداند. او گفت: «مدیریت خیلی مهم است و ما از تجربیات ایشان استفاده میکنیم.»
به گفته او، نه تنها در فدراسیون، بلکه در سطح وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک نیز شرایط هر سال بهتر شده و رسیدگی به ورزشکاران زن افزایش یافته است تا نوعی برابری با مردان ایجاد شود. کیانی با اشاره به شنیدههایی درباره افزایش جوایز پای سکوی بازیهای آسیایی برای زنان نسبت به مردان، این توجه ویژه را نشانهای امیدوارکننده برای ورزش زنان توصیف کرد و تأکید کرد یکی از رسالتهای همیشگیاش اثبات برابری و توانمندی زنان بوده است.
توصیه به نسل جوان؛ صبوری و دوری از میانبر
در بخش دیگری از گفتوگو، کیانی خطاب به دختران نوجوانی که او را الگوی خود میدانند، توصیهای صریح داشت: از حاشیه و راحتطلبی دوری کنید. او گفت: «هرچقدر یک چیز را سختتر به دست بیاورید، سختتر از دستش میدهید. همیشه دنبال این نباشید که همه چیز راحت به دست بیاید.»
او مسیر ورزش را به یک بازی کامپیوتری تشبیه کرد که برای رسیدن به غول مرحله آخر، باید از غولهای میانی عبور کرد: «اگر بخواهید از مرحله اول بپرید به مرحله آخر هیچوقت نمیتوانید غول مرحله آخر را شکست دهید. باید این مسیر را بگذرانیم و در این مسیر آدم صبوری باشید.»
میراثی فراتر از سکو
کیانی در پایان درباره تصویری که دوست دارد پس از پایان دوران قهرمانیاش از او در ذهن جامعه بماند، گفت: «همیشه دوست دارم ذهنیتی که از من در جامعه وجود دارد، اولاً یک چیز آموزنده باشد؛ یعنی اگر یک نفر اسم من را در جمعی میآورد، دو نفر از من حتی یک چیز خیلی کوچک یاد گرفته باشند.» او تأکید کرد که هدفش مفید بودن برای جامعه است، چه در دوران ورزش و چه پس از آن، و تلاش خواهد کرد به هر شکلی که در مسیرش قرار گرفت، نقشی اثرگذار ایفا کند.
این روایت، تنها قصه یک مدال نقره نیست؛ داستان بلوغ فکری ورزشکاری است که پس از تاریخسازی، آموخته فشار شهرت و انتظارات را مدیریت کند، بهای قهرمانی را بپذیرد و همچنان با انگیزهای تازه، نگاهش را به سکوی بعدی المپیک بدوزد.
نظرات (0)