شاید در نگاه نخست، آزمون سترگ حضرت ابراهیم خلیل‌الله علیه السلام در منا، تنها در گذشتن از فرزندش اسماعیل علیه السلام خلاصه شود. اما حقیقت این ابتلای عظیم، راز عمیق‌تری در دل خود نهفته دارد که به مصائب عاشورا پیوند می‌خورد.

در مسیر سلوک و تقرب الی‌الله، تمامی انبیای الهی برای ارتقای معنوی و رسیدن به درجات عالی‌تر، نیازمند درک مصائب و چشیدن سوز روضه اباعبدالله الحسین علیه السلام بوده‌اند. آزمون ذبح اسماعیل علیه السلام مقدمه‌ای بود تا قلب حضرت ابراهیم علیه السلام با سوز شهادت سیدالشهدا علیه السلام پیوند بخورد و از بستر این حزن و اشک، به مقامات والاتری دست یابد.

اشک بر مصائب امام حسین علیه السلام، تنها مایه تسلای دل‌ها نیست؛ بلکه نردبان صعود و کمالی است که حتی پیامبران اولوالعزم نیز برای تقرب به پروردگار، به آن متمسک شده‌اند. این حقیقت نشان‌دهنده جایگاه والای عاشورا در هندسه معنوی هستی و نقش آن در تعالی روحی انسان‌ها در طول تاریخ است.