اگر حضور در تیم ملی بوکس ایران دیگر صرفاً بر اساس نتیجه مسابقات انتخابی تعیین نشود و دیدارها و رایزنیهای خارج از رینگ در آن اثر بگذارد، فلسفه برگزاری رقابتهای قهرمانی کشور و مسابقات انتخابی تیم ملی زیر سؤال خواهد رفت. این پرسش این روزها ذهن بسیاری از ورزشکاران و کارشناسان ورزشی را به خود مشغول کرده است.
ریشه ماجرا؛ دو بوکسور در کانون توجه
آنچه این روزها در بوکس ایران جنجال آفریده، صرفاً اختلاف بر سر انتخاب چند بوکسور نیست، بلکه آزمونی برای سنجش اعتبار نظام انتخابی تیمهای ملی محسوب میشود. ماجرا از جایی آغاز شد که دانیال شهبخش، دارنده مدال برنز جهان و نایبقهرمان آسیا، و سام استکی، بوکسور رده امید و فرزند علیرضا استکی از مربیان با سابقه بوکس، بدون حضور در مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی، در لیست اعزام قرار گرفتند یا به عنوان گزینه اعزام به بازیهای آسیایی آیچی–ناگویا مطرح شدند.
در مقابل، سایر ملیپوشان مسیر طبیعی را طی کردهاند؛ در مسابقات قهرمانی کشور حاضر شدهاند، در انتخابی تیم ملی روی رینگ رفتهاند و با پشت سر گذاشتن اردوهای فشرده برای پوشیدن دستکش تیم ملی تلاش کردهاند.
آیا افتخارات گذشته کافی است؟
هیچکس نمیتواند افتخارات دانیال شهبخش را نادیده بگیرد. او یکی از پرافتخارترین بوکسورهای سالهای اخیر ایران است و مدالهایش برای بوکس کشور ارزشمند بوده است. اما در ورزش حرفهای، مدالهای دیروز نمیتواند جایگزین آمادگی امروز باشد. اگر سوابق قبلی برای حضور در تیم ملی کافی باشد، اساساً نیازی به برگزاری مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی نخواهد بود.
همین موضوع درباره سام استکی نیز صادق است. استعداد داشتن یا فرزند یکی از مربیان باسابقه بودن، نباید امتیاز ویژهای برای ورود به تیم ملی ایجاد کند. کارشناسان معتقدند تنها معیار باید عملکرد در رینگ باشد، نه نام خانوادگی یا ارتباطات.
نقش وزارت ورزش در تصمیمات فنی
آنچه این پرونده را حساستر کرده، همزمانی برخی اتفاقات با دیدارهای انجامشده در وزارت ورزش است. دانیال شهبخش پس از دیدار با احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، بار دیگر در فهرست تیم ملی قرار گرفت. این اتفاق دستکم از منظر افکار عمومی این پرسش را ایجاد کرده که آیا چنین دیدارهایی در تصمیمات فنی بیتأثیر بودهاند یا خیر.
همچنین شنیده میشود علی استکی با استناد به مصاحبه اخیر همایون امیری، سرمربی تیم ملی بوکس، با برخی نمایندگان مجلس دیداری با وزیر ورزش داشته است. همین موضوع گمانهزنیهایی را درباره احتمال اضافه شدن سام استکی به ترکیب اعزامی بازیهای آسیایی مطرح کرده، آن هم در شرایطی که او در مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی حضور نداشته است.
سهمیههای المپیک و نگرانی از عدالت رقابتی
کمیته ملی المپیک تاکنون چهار سهمیه برای بوکس مردان و دو سهمیه برای بوکس زنان در بازیهای آسیایی در نظر گرفته و اسامی اولیه کاروان نیز اعلام شده است. اکنون باید دید اگر نام سام استکی در فهرست نهایی قرار بگیرد، کمیته ملی المپیک این تغییر را خواهد پذیرفت یا خیر.
سناریوی دیگری که وجود دارد این است که در صورت اضافه شدن سام استکی، یکی از چهار بوکسوری که در لیست اعزام قرار گرفتهاند، از ترکیب کنار گذاشته شود. چنین اتفاقی بیش از هر چیز عدالت رقابتی را زیر سؤال خواهد برد.
مسئولیت فدراسیون و کادر فنی
وزیر ورزش مسئول سیاستگذاری کلان ورزش کشور است، اما انتخاب نفرات تیم ملی ذاتاً موضوعی فنی است که باید در اختیار کادر فنی و فدراسیون باشد. هر اندازه هم که نیت خیرخواهانه باشد، شکلگیری این تصور که دیدار با مسئولان میتواند مسیر حضور در تیم ملی را هموار کند، برای اعتبار نظام انتخابی ورزش کشور آسیبزاست.
مسئولیت تنها متوجه بیرون از فدراسیون یا وزیر ورزش نیست. اگر سید روحالله حسینی، رئیس فدراسیون بوکس، و همایون امیری، سرمربی تیم ملی، از ضوابط تعیینشده برای انتخاب ملیپوشان عدول کنند، افکار عمومی و بوکسورهای کشور این تصمیم را به پای مجموعه فدراسیون خواهند نوشت. استقلال فنی زمانی معنا پیدا میکند که همه ورزشکاران، صرفنظر از نام، سابقه یا روابط، از یک مسیر برابر عبور کنند.
در نهایت، اینکه نام شهبخش یا استکی در فهرست اعزامی باشد یا نه، تفاوتی ایجاد نمیکند، چون نفس این فشارها و شائبهها برای ورزش حرفهای آسیبزاست. بزرگترین بازنده این ماجرا بوکسورهایی هستند که با اعتماد به قوانین و ضوابط، در مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی روی رینگ رفتند و اکنون ممکن است حق آنها نادیده گرفته شود.
نظرات (0)