به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری فارس، در روزهای اخیر برخی جریانهای سیاسی با طرح دوگانه «جنگطلب» و «صلحطلب» تلاش کردهاند افکار عمومی را در قالبی جدید صورتبندی کنند؛ دوگانهای که در آن مدافعان توان بازدارندگی و ایستادگی در برابر تجاوز به عنوان جنگطلب معرفی میشوند و در مقابل، حامیان امتیازدهی و پایان دادن به درگیری تحت هر شرایطی، خود را صلحطلب میخوانند.
عبدالله گنجی، تحلیلگر سیاسی، در گفتوگو با خبرنگار فارس این دوگانه را کاذب و غیرواقعی توصیف کرد و گفت: این دوگانه در عالم واقع وجود ندارد و برخی آن را برای معنا کردن رفتار خود ساختهاند تا مواضعشان را توجیه کنند.
هیچکس در ایران طرفدار جنگ نیست
گنجی با تأکید بر اینکه در ایران هیچکس طرفدار جنگ نیست، اظهار کرد: هیچ آدم عاقلی هرگز طرفدار جنگ نخواهد بود. آنچه تفاوت ایجاد میکند، نوع نگاه به چگونگی مواجهه با دشمنی است که زیادهخواهی کرده و به ما تجاوز کرده است.
وی افزود: عدهای میگویند باید در برابر دشمن ایستاد و او را سر جای خود نشاند، زیرا ما مهاجم نبودهایم. در مقابل، برخی از ترس هزینهها معتقدند باید هرچه زودتر با دشمن کنار آمد، امتیاز داد و از شر او خلاص شد.
دوگانه واقعی: ایستادگی یا تسلیم
این تحلیلگر سیاسی تصریح کرد: اگر قرار باشد دوگانهای وجود داشته باشد، آن دوگانه «ایستادگی در برابر دشمن» یا «تسلیم شدن در برابر او» است. جنگطلب کسی است که جنگ را آغاز میکند و ما جنگی را شروع نکردهایم تا متهم به جنگطلبی شویم.
وی با اشاره به تاریخ ایران گفت: بیش از ۲۸۸ سال است که ایران به هیچ کشوری حمله نکرده و آغازگر هیچ جنگی نبوده است. از پایان حکومت نادرشاه تاکنون همواره در موضع دفاع بودهایم. اگر کسی دفاع را جنگطلبی معرفی میکند، هم واقعیت امروز را تحریف کرده و هم تاریخ را.
قدرت، عامل بازدارندگی و پیشگیری از جنگ
گنجی درباره نقش بازدارندگی در جلوگیری از جنگ اظهار کرد: آنچه موجب پیشگیری از جنگ و ایجاد بازدارندگی میشود، قدرت است، نه ضعف. کشوری که قدرت بازدارندگی و ابزارهای لازم را در اختیار دارد، مانع آغاز جنگ میشود و اگر چنین توانی وجود نداشته باشد، جنگ حتماً آغاز خواهد شد.
وی با استناد به آیه «وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّة» تأکید کرد: هرچه یک کشور از نظر توان تسلیحاتی و عمق اجتماعی قویتر باشد، بازدارندگی بیشتری ایجاد میکند. برای کشوری مانند ایران که هیچ تضمین خارجی برای پایان جنگ یا حفظ توافقات وجود ندارد، این بازدارندگی اهمیتی دوچندان دارد.
مذاکره در جایگاه قدرت یا ضعف
این تحلیلگر مسائل سیاسی در بخش دیگری از گفتوگو به نسبت مذاکره و امتیازدهی پرداخت و گفت: مذاکره زمانی مفید است که برای نقد کردن دستاوردهای پیروزی باشد. کشوری که در جنگ شکست خورده، در مذاکره ناچار به امتیاز دادن و امضای همان شکست خواهد شد.
وی با اشاره به مذاکرات احتمالی با آمریکا افزود: اگر قرار باشد مذاکرهای انجام شود، بدون قدرتی که بتواند توافق را حفظ کند، نتیجهای نخواهد داشت و تفاهم روی کاغذ باقی میماند. برای تضمین هر توافقی باید پیششرطهایی وجود داشته باشد.
حاکمیت ایران بر تنگه هرمز، پیششرط مذاکره
گنجی با اشاره به تحولات منطقه خلیج فارس اظهار کرد: اکنون که جنگ حول و حوش تنگه هرمز شکل گرفته، اگر قرار باشد وارد مذاکره شویم، باید حاکمیت ایران بر تنگه هرمز به عنوان پیششرط تصویب شود. اگر این حاکمیت پذیرفته نشود، باید جنگ ادامه پیدا کند تا این خواسته محقق شود.
تحریف مفاهیم؛ بازی با کلمات
این تحلیلگر سیاسی در پایان با انتقاد از به کار بردن واژه «جنگطلب» برای مدافعان کشور، خاطرنشان کرد: استفاده از این واژه درباره مدافعان، تحریف ادبیات و تحریف مفاهیم است. جنگطلبی واژهای است که باید در جای درست خود به کار رود و مربوط به کسانی است که جنگ را آغاز میکنند.
وی تأکید کرد: ما جنگطلب نبودهایم، بلکه مدافع هستیم و هر زمان احساس کنیم خواستههایی که از دل این جنگ و در برابر تجاوز دشمن مطرح کردهایم محقق شده است، میتوان به جنگ پایان داد.
گنجی در پایان گفت: آنچه برای ما اهمیت دارد، امنیت، منافع و عزت کشور است و باید همان مسیر را دنبال کنیم؛ بدون توجه به هیاهوها و دعواهای سیاسی.
نظرات (0)