در فهرست اولیه کاروان ورزش ایران برای حضور در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، سهمیه رشته تنیس نسبت به دوره گذشته افزایش چشمگیری داشته و رشته پدل نیز برای نخستین بار در تاریخ در جمع رشتههای اعزامی جای گرفته است. این تصمیم که از سوی وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک اتخاذ شده، پرسشهای جدی را درباره انتظارات جدید از تنیس ایران مطرح کرده است.
از حضور تشریفاتی تا رقابت جدی
در ادوار گذشته، تنیس ایران در بازیهای آسیایی عمدتاً با هدف حفظ حضور در مهمترین رویداد قاره ای و حمایت از روند توسعه این رشته اعزام میشد. نتایج نیز نشان میداد که فاصله چشمگیری با قدرتهای آسیایی وجود دارد و صحبت از مدال، چندان واقعبینانه نبود. با این حال، طی چهار سال اخیر تحولات قابل توجهی در این رشته رخ داده است.
برگزاری مجدد مسابقات بینالمللی در خاک ایران، افزایش چشمگیر اعزام بازیکنان به تورهای جهانی، رشد رنکینگ چند ملیپوش شاخص و قهرمانی تیم ایران در گروه سه رقابتهای دیویس کاپ، مجموعه عواملی بودند که نگاه مسئولان ورزشی کشور را نسبت به تنیس دگرگون کردند. اکنون دیگر صحبت از «حفظ جایگاه» نیست و مسئولان فدراسیون از نزدیک شدن به مدال سخن میگویند.
پیام افزایش سهمیه
تصمیم وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک برای افزایش سهمیه تنیس و اضافه کردن پدل، صرفاً بر اساس روند توسعه این رشته اتخاذ نشده است. معمولاً شانس نتیجهگیری یکی از معیارهای اصلی در تخصیص سهمیه محسوب میشود. اضافه شدن پدل - که هنوز سابقه طولانی در ایران ندارد - نیز حامل همین پیام است. مسئولان فدراسیون معتقدند فاصله پدل ایران با رقبای آسیایی کمتر از تنیس است و این رشته میتواند در آینده نزدیک به مدال نزدیک شود.
چالش بزرگ به نام رقبای آسیایی
با وجود خوشبینیهای ایجاد شده، واقعیت میدان رقابت در آسیا بسیار پیچیده و دشوار است. کشورهایی نظیر ژاپن، چین، کره جنوبی، هند، قزاقستان و ازبکستان سالهاست که در سطح حرفهای جهان بازیکن پرورش میدهند و برخی از آنها تنیسورهایی در سطح گرنداسلم دارند. عبور از چنین موانعی نیازمند تجربه بینالمللی مستمر و حضور مداوم در تورهای حرفهای است؛ مسیری که تنیس ایران تازه در ابتدای آن قرار دارد.
شاهرخ کشاورز، دبیر فدراسیون تنیس، باوجود تأکید بر تلاش برای کسب مدال، از ارائه هرگونه وعده قطعی خودداری میکند. به اعتقاد او، بازیهای آسیایی فقط به مدال ختم نمیشود و تجربه رقابت با بهترینهای قاره، بخشی از فرآیند رسیدن به موفقیت در بلندمدت است. این همان نگاهی است که بسیاری از کشورهای صاحب ورزش در جهان دنبال میکنند.
مسئولیتی سنگینتر از گذشته
شاید مهمترین جنبه این ماجرا، تغییر انتظار از تنیس ایران باشد. اگر در گذشته حضور در بازیهای آسیایی برای این رشته بیشتر جنبه حمایتی داشت، امروز افزایش سهمیه معنای دیگری دارد: سیاستگذاران ورزش کشور از ملیپوشان انتظار رقابت جدیتر دارند. این تغییر نگاه، بار مسئولیت فدراسیون و ورزشکاران را به مراتب سنگینتر کرده است. عملکرد آنها دیگر صرفاً با حضور در مسابقات سنجیده نخواهد شد، بلکه میزان نزدیکی به مدعیان آسیایی معیار اصلی قضاوت خواهد بود.
فدراسیون تنیس برنامههایی از جمله برگزاری اردوهای مشترک، اعزام به مسابقات بینالمللی، حضور بانوان در تورهای فیوچرز و توجه ویژه به مسابقات دونفره را در دستور کار قرار داده است. اینکه این اقدامات تا زمان شروع بازیهای ناگویا به چه نتیجهای برسد، پاسخی است که تنها در زمین مسابقه داده خواهد شد.
ناگویا؛ مقصد نهایی یا نقطه عطف؟
شاید بازیهای آسیایی ناگویا هنوز مقصد نهایی تنیس ایران نباشد، اما بیتردید مهمترین آزمون این رشته در سالهای اخیر خواهد بود. آزمونی که مشخص میکند افزایش سهمیه و اعتماد وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک، پاداشی برای روند رو به رشد تنیس بوده یا نشانه آن است که این رشته واقعاً به مرحلهای رسیده که بتوان از آن انتظار رقابت برای مدال داشت. بدون تردید، تنیس ایران دیگر در جایگاه یک رشته صرفاً «حمایتشونده» قرار ندارد و باید پاسخگوی اعتماد ایجاد شده باشد.
نظرات (0)