با آغاز فصل برداشت لیچی در ماههای ژوئن و ژوئیه، منطقه لوس نگان در شمال ویتنام حالوهوای تابستانی کاملاً متفاوتی پیدا میکند؛ جایی که شاخههای سنگین و پر از میوه سرخ، چشمانداز گستردهای از رنگ و زندگی را پیش روی چشمان هر بینندهای میگشاید.
لوس نگان؛ قطب تولید لیچی ویتنام
منطقه لوس نگان در استان باک گیانگ ویتنام به یکی از چشمگیرترین مراکز تولید لیچی این کشور تبدیل شده است. باغهای گسترده این ناحیه افزون بر تأمین نیاز بازار داخلی، محصول خود را به کشورهای مختلف جهان صادر میکنند و نام این منطقه را در صنعت میوه آسیا بر سر زبانها انداختهاند. میوههایی که از این باغها برداشت میشود، از جمله کالاهای صادراتی مهم کشاورزی ویتنام به شمار میرود.
تابستانی پر از هیاهوی برداشت
زیبایی این فصل تنها به منظره خلاصه نمیشود؛ از سپیدهدم، باغها پر از نوای برداشت و هیاهوی چیدن میوه میشوند. کارگران و باغداران از نخستین ساعات صبح مشغول کار میشوند و موتورهایی که سبدهای سنگین لیچی را جابهجا میکنند، جادههای روستایی را به رنگ سرخِ لیچی درمیآورند. این فضای پرجنبوجوش در سراسر منطقه، خود بخشی از جاذبههای این فصل از سال است.
لیچی؛ میوهای معطر و بومی شرق آسیا
لیچی که در فارسی با نام «سرخالو» نیز شناخته میشود، میوهای معطر و شیرین بومی شرق آسیاست. پوست قرمز و ناهموار این میوه، گوشتی سفید، آبدار و خوشطعم را در خود پنهان کرده است. تنها کافی است یک بار طعم این میوه تازه را بچشید تا دریابید چرا این محصول به بخشی از افتخار و هویت مردم منطقه «کینباک» تبدیل شده است. برای مردم این خطه، لیچی تنها یک محصول کشاورزی نیست، بلکه نشانهای از تلاش، سنت و پیوند آنها با سرزمینشان به شمار میرود.
نظرات (0)