اگرچه عموم مردم تولد گوشیهای هوشمند را به محصولات اپل و اندروید نسبت میدهند، بررسی دقیق تاریخ فناوری نشان میدهد که این ایده سالها پیش از آنها شکل گرفته بود. در سال ۱۹۹۲ میلادی، شرکت IBM نمونه اولیه دستگاهی را با نام رمز «آنگلر» معرفی کرد و پس از دو سال توسعه، محصول نهایی با نام «سایمون» در ۱۶ اوت ۱۹۹۴ وارد بازار آمریکا شد.
دستگاهی فراتر از زمان خود
سایمون که توسط شرکت میتسوبیشی الکتریک ساخته و از طریق اپراتور بلساوت عرضه میشد، در روزگاری معرفی شد که تلفنهای همراه رایج تنها برای برقراری تماس طراحی شده بودند. این دستگاه با صفحه نمایش لمسی مقاومتی که با قلم یا حتی انگشت قابل استفاده بود، امکاناتی را در اختیار کاربران قرار میداد که امروزه در تمام گوشیهای هوشمند بدیهی به نظر میرسند.
از جمله قابلیتهای سایمون میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- تقویم و مدیریت قرارهای ملاقات
- دفترچه تلفن و ماشین حساب
- یادداشتبرداری و ساعت جهانی
- ارسال ایمیل
- ارسال و دریافت فکس
- قابلیت پیجر
محدودیتهای سختافزاری و قیمت بالا
البته سایمون محصولی بزرگ و سنگین بود و نمایشگر تکرنگ، پردازنده ۱۶ مگاهرتزی، حافظه محدود و باتری با دوام نهچندان زیاد، محدودیتهای طبیعی فناوری آن دوران به شمار میرفتند. قیمت اولیه حدود ۸۹۹ دلاری نیز برای بسیاری از کاربران رقم بالایی بود؛ همین عوامل سبب شد این محصول تنها تا سال ۱۹۹۵ در بازار بماند و حدود ۵۰ هزار دستگاه از آن به فروش برسد.
میراثی که ماندگار شد
با وجود موفقیت تجاری محدود، بسیاری از کارشناسان امروز IBM Simon را نخستین گوشی هوشمند واقعی جهان میدانند؛ دستگاهی که سالها پیش از رواج اینترنت همراه و فروشگاههای نرمافزاری، ایده ترکیب تلفن همراه و رایانه جیبی را عملی کرد. بسیاری از قابلیتهایی که اکنون در میلیاردها گوشی هوشمند وجود دارند، نخستین بار در همین محصول به نمایش گذاشته شدند.
امروزه نمونههایی از IBM Simon در موزههای فناوری و مجموعههای شخصی نگهداری میشوند و این دستگاه به عنوان یکی از مهمترین نقاط عطف تاریخ ارتباطات دیجیتال شناخته میشود. اگرچه سایمون هرگز به موفقیت تجاری آیفون یا گوشیهای اندرویدی نرسید، بسیاری از مفاهیم پایهای که امروزه از یک گوشی هوشمند انتظار داریم، بیش از ۳۰ سال پیش در همین دستگاه شکل گرفته بود.
نظرات (0)