مطالعه تازهای که پژوهشگران با بهرهگیری از دادههای بانک زیستی بریتانیا انجام دادهاند، به رابطه میان دسترسی به باغها و فضاهای سبز با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ پرداخته است. بر اساس این پژوهش، زندگی در نزدیکی باغهای بزرگ میتواند به شکلی معنادار احتمال بروز این بیماری متابولیک را کاهش دهد.
کاهش چشمگیر خطر ابتلا با همسایگی باغ
در این تحقیق، اطلاعات مربوط به بیش از ۱۹ هزار شرکتکننده در بانک زیستی بریتانیا بررسی و میزان فضای سبز اطراف محل سکونت آنها ارزیابی شده است. نتایج نشان میدهد افرادی که یک باغ بزرگ در نزدیکی خانههای خود دارند، ۶.۸ درصد کمتر از کسانی که به چنین فضایی دسترسی ندارند، به دیابت نوع ۲ مبتلا میشوند. همچنین زندگی در فاصله ۸۰۰ متری از چند باغ، این خطر را ۵.۷ درصد کاهش میدهد.
چرا فضاهای سبز اثر محافظتی دارند؟
به باور پژوهشگران، این اثر محافظتی میتواند ریشه در چند عامل داشته باشد؛ از افزایش فعالیت بدنی ناشی از باغبانی گرفته تا تولید بیشتر ویتامین D بر اثر قرار گرفتن در معرض نور خورشید و بهبود سلامت روان از طریق ارتباط با طبیعت. افزون بر این، تماس با طیف متنوعی از میکروارگانیسمهای طبیعی ممکن است بر میکروبیوم روده و سیستم ایمنی بدن تأثیر مثبت بگذارد.
اهمیت حفظ فضاهای سبز در برنامهریزی شهری
با توجه به اینکه در حال حاضر بیش از ۵۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان با دیابت زندگی میکنند و پیشبینی میشود این شمار تا سال ۲۰۵۰ از مرز ۱.۳ میلیارد نفر بگذرد، یافتههای این مطالعه اهمیت ویژهای مییابد. پژوهشگران تأکید دارند که پارکها، باغها و فضاهای سبز باید هنگام طراحی و برنامهریزی مناطق مسکونی مدرن مورد توجه جدی قرار گیرند، زیرا میتوانند نقشی کلیدی در کاهش بیماریهای مزمن ایفا کنند.
شواهد تکمیلی درباره طبیعت و سلامت
این نخستین پژوهشی نیست که به پیوند میان طبیعت و سلامت اشاره میکند. مطالعهای که اوایل امسال منتشر شد نشان داد زندگی در مناطقی با تراکم بالای درختان با کاهش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی و عروقی مرتبط است. در پژوهشی دیگر نیز محققان ترکیه به این نتیجه رسیدند که باغبانی سلامت روان سالمندان را بهبود میبخشد و به کاهش نشانههای افسردگی کمک میکند؛ یافتهای که بر ارزش روزمره ارتباط با طبیعت تأکید بیشتری دارد.
نظرات (0)