همزمان با ورود به دهه پایانی ماه صفر، محله‌های مشهد رنگ و بوی دیگری به خود گرفته‌اند؛ عطر متمایز و اشتهابرانگیز «شله» که از آشپزخانه‌های خانگی و هیئت‌های عزاداری برمی‌خیزد، این روزها در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر پیچیده و حال‌وهوای سوگواری را عمیق‌تر کرده است.

شله؛ نذری دیرینه مشهدی‌ها

شله یکی از شناخته‌شده‌ترین نذری‌های مشهد و خراسان است که در مناسبت‌های مذهبی، به‌ویژه ایام سوگواری، به نیت سلامتی و برآورده‌شدن حاجات پخته می‌شود. این غذا که ترکیبی از گوشت، حبوبات فراوان و ادویه‌های معطر است، به دلیل زمان پخت طولانی و نیاز به هم‌زدن مداوم، پختنش کاری سخت و طاقت‌فرسا به شمار می‌رود.

تهیه شله معمولاً از شب قبل آغاز می‌شود؛ خیس‌کردن حبوبات، آماده‌سازی گوشت و روشن‌کردن آتش زیر دیگ‌های بزرگ، بخشی از برنامه‌ای است که خادمان این سفره‌ها ساعت‌ها صرف آن می‌کنند تا نذری‌ای پخته و خوش‌طعم برای عزاداران فراهم شود.

دیگ‌های شله؛ نماد همدلی و ارادت

در این شب‌ها، دیگ‌های بزرگ شله تنها ظرفی برای پخت‌وپز نیستند؛ به گفته دست‌اندرکاران هیئت‌ها، این دیگ‌ها نشانه ارادت خالصانه عزادارانی است که با تحمل رنج هم‌زدن دیگ‌های سنگین، بساط سفره‌های عزاداری را برای سوگواران اهل‌بیت (ع) مهیا می‌کنند.

رسم پخت شله نذری در مشهد از دیرباز نماد همدلی و همکاری مردم بوده است؛ همسایه‌ها و اهالی محله پای دیگ‌ها دور هم جمع می‌شوند و هرکس به سهم خود در این کار خیر مشارکت می‌کند؛ رسمی که پیوندهای اجتماعی را در روزهای سوگواری استوارتر می‌کند.