مسعود پزشکیان از زمان آغاز به کار دولت سیزدهم، بیش از هر رئیسجمهوری در سالهای اخیر، بر نهجالبلاغه بهعنوان مبنای حکمرانی تأکید کرده است. او بارها از عدالت، امانتداری و شیوه حکومت علوی برای مردم سخن گفته و حتی دوست دیرینه خود را بهخاطر سفر پرهزینه و کتمان واقعیت از دولت کنار گذاشته است. اما حالا پرسشی جدی مطرح شده: آیا این اصول صرفاً در سخنرانیها باقی میمانند یا قرار است معیار ارزیابی عملکرد وزیران هم باشند؟
وزیری که با شعار «رفاه» آمد، اما «بنگاهداری» پیشه کرد
احمد میدری با وعده رفاه و حمایت از اقشار آسیبپذیر راهی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی شد. او پیش از رسیدن به این سمت، سالها در حوزه فقر، نابرابری و سیاست اجتماعی فعالیت کرده بود و انتظار میرفت بخش عمده توان مدیریتی خود را صرف مأموریتهای اصلی این وزارتخانه یعنی حمایت از کارگران، بازنشستگان و بیمهشدگان کند.
اما آنچه در عمل رخ داده، تصویر متفاوتی را نشان میدهد. ورود پررنگ به عرصه بنگاهداری، جابهجایی گسترده مدیران و تعیین تکلیف شرکتهای زیرمجموعه وزارتخانه، جای حمایت از محرومان را گرفته است. این در حالی است که ثبات مدیریتی در برخی مجموعههای مهم زیر نظر این وزارتخانه همچنان محل سؤال است.
شایعه نقشآفرینی فرزند وزیر در انتصابات
به این عملکرد، شایعه جدیتری هم اضافه شده است: نقشآفرینی احتمالی فرزند احمد میدری در فرآیند انتصابات وزارتخانه. این موضوع بهصورت گسترده در فضای مجازی مطرح شده و اگرچه هنوز رسماً تأیید نشده، اما نگرانیهایی را درباره شفافیت و سلامت مدیریتی این وزارتخانه به وجود آورده است.
ythead نهجالبلاغه و مسئولیت رئیسجمهور
پرسش اصلی این نیست که آیا نهجالبلاغه خوانده میشود یا نه؛ بلکه سؤال این است که آیا اصول آن واقعاً معیار اداره کشور قرار گرفته است یا فقط جنبه تزئینی و سخنرانی دارد. اگر پزشکیان بر این باور است که حکمرانی باید بر مبنای کلام حضرت علی(ع) باشد، آنوقت تکلیف عملکرد وزیری که به جای خدمترسانی به مردم، مشغول بنگاهداری و بازیهای مدیریتی است، چیست؟
نامه پنجم نهجالبلاغه که پزشکیان بارها به آن استناد کرده، تأکید دارد مسئولان امانتدار مردم هستند، نه سهامدار بنگاهها. حال باید دید آیا رئیسجمهور حاضر است این اصل را در قبال وزیر خودش هم اعمال کند، یا نهجالبلاغه فقط در مناسبتها و سخنرانیها باقی خواهد ماند.
نظرات (0)