به نظر می‌رسد اپل بی‌سروصدا در حال کار روی محصولی است که کمتر کسی انتظارش را داشت: دسته بازی اختصاصی. بررسی کدهای نسخه کاندیدای انتشار macOS Tahoe 26.7 نشان می‌دهد کوپرتینویی‌ها حداقل دو کنترلر متفاوت را در دست توسعه دارند؛ محصولاتی که اگر به مرحله تولید برسند، می‌توانند نقشه گیمینگ اپل را به‌کلی تغییر دهند.

دسته بازی احتمالی اپل

کشف غافلگیرکننده در دل macOS 26.7

ماجرا از تحلیل فایل‌های داخلی نسخه آزمایشی macOS 26.7، موسوم به تاهو، آغاز شد. توسعه‌دهندگان و کنجکاوان حوزه اپل در این نسخه به مجموعه‌ای از ارجاعات به دستگاه‌های معرفی‌نشده برخوردند؛ از ایرپاد مجهز به دوربین و نسل جدید هوم‌پاد مینی گرفته تا حتی یک دوربین امنیتی خانگی. اما عجیب‌ترین و بحث‌برانگیزترین موارد، دو شناسه با عنوان‌های T6502 و T1057 بودند که هر دو به‌عنوان «Game Controller» یا دسته بازی دسته‌بندی شده‌اند.

این ارجاعات ابتدا به‌صورت عمومی در اولین نسخه کاندیدای انتشار macOS 26.7 قابل مشاهده بودند، اما در دومین نسخه کاندیدا به‌طور ناگهانی حذف یا پنهان شدند. مشخص نیست اپل به عمد این ردپا را پاک کرده یا فقط آن را مخفی‌تر کرده است، اما همین عقب‌نشینی، به شایعات قوت بیشتری بخشیده است.

نکته جالب اینجاست که اپل در حال حاضر هیچ دسته بازی اختصاصی در سبد محصولاتش ندارد؛ اگر از کنسول شکست‌خورده و قدیمی «پیپین» (Pippin) در دهه ۹۰ میلادی بگذریم که اتفاقا یک دسته بی‌سیم هم داشت. در سال‌های اخیر استراتژی اپل بیشتر بر پشتیبانی نرم‌افزاری متمرکز بوده و این شرکت با صرف منابع قابل توجه، سازگاری کامل دسته‌های محبوب پلی‌استیشن، ایکس‌باکس، نینتندو و برندهای جانبی متعدد را با آیفون، آیپد، مک و اپل تی‌وی فراهم کرده است.

دو کنترلر با دو فلسفه متفاوت

بر اساس اطلاعات استخراج‌شده از کدها، هر دو مدل جدید از چینش استاندارد و مدرن دنیای گیمینگ پیروی می‌کنند: آرایش دکمه‌های ABXY، دو استیک آنالوگ قابل کلیک، شولدر باتن‌ها، تریگرهای آنالوگ و کلیدهای Home و Menu. این یعنی اپل قصد ندارد چرخ را دوباره اختراع کند و به سراغ طراحی استانداردی رفته که کاربران حرفه‌ای به آن عادت دارند.

با این حال، تفاوت‌های کلیدی میان دو مدل، نشان می‌دهد اپل احتمالا یک نسخه پایه و یک نسخه پیشرفته‌تر را هدف گرفته است:

  • مدل T6502 – نسخه پایه و سیمی: این مدل تنها از اتصال USB پشتیبانی می‌کند و فاقد حسگرهای حرکتی است. خبری از تاچ‌پد، میکروفون یا اسپیکر داخلی هم نیست. ویژگی متمایز آن، وجود دکمه Options و سیستم بازخورد لرزشی پیشرفته است. طبق کدها، این دسته چهار کانال هپتیک مجزا دارد؛ دو کانال برای موتور سمت چپ و دو کانال برای موتور سمت راست که نیمی از آن‌ها «نرم‌افزاری» توصیف شده‌اند. چنین تقسیم‌بندی می‌تواند لرزش‌های بسیار دقیق و تفکیک‌شده‌ای را ممکن کند.
  • مدل T1057 (که در برخی منابع T1507 نیز خوانده شده) – نسخه رده‌بالا و بی‌سیم: این مدل هم از USB و هم از بلوتوث پشتیبانی می‌کند، به شتاب‌سنج و ژیروسکوپ مجهز است و می‌تواند از حرکات دست به‌عنوان ورودی جایگزین استفاده کند. در عوض، کلید Options از روی آن حذف شده و تنها یک موتور هپتیک دارد. ترکیب اتصال بی‌سیم و حسگرهای حرکتی، آن را به گزینه‌ای مناسب‌تر برای بازی‌های حرکتی و واقعیت ترکیبی تبدیل می‌کند.

این تمایز نشان می‌دهد اپل احتمالا به دنبال پوشش دو طیف کاربری است؛ یکی برای تجربه سیمی دقیق و ارزان‌تر، و دیگری برای تجربه بی‌سیم و تعاملی‌تر.

چرا اپل به سراغ دسته بازی اختصاصی می‌رود؟

سؤال اصلی این است که چرا اپلی که سال‌ها از سازگاری با دسته‌های ثالث سود برده، حالا می‌خواهد خودش وارد این بازار کوچک اما تخصصی شود. پاسخ را باید در پازل بزرگ‌تر استراتژی گیمینگ اپل جستجو کرد.

اپل در حال حاضر دو مهره مهم در اختیار دارد: از یک سو سخت‌افزار اپل تی‌وی (Apple TV) که با تراشه‌های قدرتمند روزبه‌روز به یک کنسول کوچک نزدیک‌تر می‌شود، و از سوی دیگر سرویس اشتراکی اپل آرکید (Apple Arcade) که صدها بازی بدون تبلیغات را در اختیار کاربران قرار می‌دهد. ترکیب این دو با یک دسته اختصاصی خوش‌ساخت می‌تواند سرانجام اپل تی‌وی را به یک کنسول خانوادگی واقعی تبدیل کند؛ بازاری که به گفته بسیاری از تحلیلگران، تشنه یک برهم‌زننده جدی است.

از طرف دیگر، نباید نقش ویژن پرو (Vision Pro) را نادیده گرفت. برخی گمانه‌زنی‌ها حاکی از آن است که دسته جدید می‌تواند به‌عنوان کنترلر مکمل برای تجربه‌های واقعیت ترکیبی و بازی‌های فضایی (Spatial Gaming) طراحی شده باشد؛ جایی که دقت حسگرهای حرکتی و هپتیک اهمیت دوچندان پیدا می‌کند.

همچنین اپل در سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری سنگینی روی آوردن بازی‌های AAA به مک و آیفون کرده است؛ از عرضه عناوینی مانند Resident Evil و Death Stranding روی مک‌های مجهز به تراشه M گرفته تا معرفی Game Mode در macOS. داشتن یک دسته بهینه‌شده برای همین اکوسیستم، حلقه مفقوده این زنجیره است.

آیا عرضه قطعی است؟

با وجود هیجان اولیه، باید جانب احتیاط را رعایت کرد. وجود یک شناسه در کد سیستم‌عامل لزوما به معنای عرضه قطعی محصول نیست. ممکن است این دو دسته صرفا نمونه‌های آزمایشگاهی داخلی برای تست APIهای جدید دسته در macOS و tvOS باشند که هرگز به بازار نرسند. حذف عجولانه ارجاعات در نسخه دوم کاندیدا نیز می‌تواند نشانه‌ای از همین موضوع باشد؛ یا شاید اپل فقط خواسته قبل از معرفی رسمی، راز را حفظ کند.

سابقه اپل نشان می‌دهد این شرکت بسیاری از ایده‌های عجیب خود مانند «جوراب آیپاد» (iPod Socks) را کنار گذاشته، اما هر محصولی را هم که با جدیت عرضه کرده، توانسته حداقل محبوبیتی نسبی به دست آورد. اگر این دسته‌ها واقعی باشند، احتمالا هم‌زمان با یک جهش بزرگ در حوزه گیمینگ معرفی خواهند شد؛ شاید در کنار نسل جدید اپل تی‌وی، یا به‌عنوان سورپرایز رویداد پاییزی.

تا آن زمان، باید منتظر ماند و دید آیا کوپرتینو واقعا قصد دارد پس از سال‌ها تکیه بر دسته‌های پلی‌استیشن و ایکس‌باکس، امضای خود را روی دسته‌ای با لوگوی سیب گاززده حک کند یا این کدها تنها یک آزمایش نرم‌افزاری دیگر خواهند بود.

منبع: GSMArena