خبر درگذشت اکبر عبدی، بازیگری که بیش از چهار دهه با نقشآفرینیهای بهیادماندنی خود، لبخند را بر لب میلیونها ایرانی نشاند، برای بسیاری از دوستداران هنر تلخ و باورناپذیر بود. نام او با سینما، تلویزیون و خاطرات چند نسل از ایرانیان عجین شده است؛ اما در پس این چهره همیشه خندان، داغی بزرگ و کمتر گفته شده وجود داشت.
برادری به نام شهید
شاید کمتر کسی بداند که در خانواده اکبر عبدی، نام یک شهید نیز ثبت شده است. شهید اصغر عبدی، برادر کوچکتر این هنرمند فقید، از رزمندگان تیپ ۵۵ هوابرد شیراز بود؛ یگانی نامآشنا در دوران دفاع مقدس که در عملیاتهای متعدد حضور داشت و صدها شهید، جانباز و آزاده را تقدیم کشور کرد.
اصغر عبدی در روزگاری که بسیاری از همسنوسالانش تازه قدم به زندگی میگذاشتند، لباس رزم بر تن کرد و راهی جبهههای جنگ شد. او در ۱۸ سالگی به جبهه اعزام گردید و در سال ۱۳۶۳، در منطقه عملیاتی فکه، بر اثر اصابت ترکش به نخاع و پای راست بهشدت مجروح شد. همزمان نیز در معرض حملات شیمیایی دشمن قرار گرفت.
معجزهای در میان شهدا
شدت جراحات اصغر عبدی به اندازهای بود که همرزمانش گمان کردند او به شهادت رسیده و پیکرش را در میان دیگر شهدا قرار دادند. اما دقایقی بعد، راننده آمبولانس با مشاهده علائم حیاتی، متوجه زنده بودن او شد و بلافاصله برای انتقالش به مراکز درمانی اقدام کرد. او ابتدا به بیمارستان اهواز منتقل شد و سپس ادامه درمان خود را در اصفهان و بیمارستان نیروی هوایی دنبال کرد.
اما زخمهای جنگ تنها به میدان نبرد محدود نماند. ترکشهای باقیمانده در بدن و عوارض ناشی از مصدومیت شیمیایی، سالها این رزمنده شجاع را با درد و رنج همراه کرد. اصغر عبدی نزدیک به ۱۷ سال با سختیهای جانبازی زندگی کرد؛ سالهایی که کمتر کسی از آنها خبر داشت.
شهادت در سکوت
سرانجام در ۱۵ اسفندماه سال ۱۳۸۰، پس از تحمل سالها رنج ناشی از جراحات جنگی، اصغر عبدی به شهادت رسید و دو فرزند را به یادگار گذاشت. او در حالی از دنیا رفت که نامش هرگز مانند برادرش بر سر زبانها نبود، اما در دفتر شهدای دفاع مقدس برای همیشه جاودانه شد.
اکبر عبدی در برخی گفتوگوهای خود از علاقه عمیقش به برادر شهیدش و سختیهایی که خانواده پس از مجروحیت و شهادت او تحمل کردند، سخن گفته بود. خاطراتی که نشان میدهد دفاع مقدس تنها در خط مقدم جریان نداشت، بلکه سالها بعد نیز در خانه بسیاری از خانوادههای ایرانی ادامه پیدا کرد.
دو مسیر، یک سرنوشت
شاید زندگی اکبر و اصغر عبدی، روایت دو مسیر متفاوت اما همسرانجام باشد؛ یکی با هنر، احساس و لبخند در دل مردم ماندگار شد و دیگری با ایثار، مقاومت و جانفشانی، نام خود را در تاریخ کشور ثبت کرد. امروز که ایران در سوگ اکبر عبدی نشسته است، یادآوری نام شهید اصغر عبدی تنها مرور یک نسبت خانوادگی نیست؛ بلکه ادای احترام به رزمندهای است که جوانی خود را در راه دفاع از میهن فدا کرد.
این روایت، بهترین یادآوری است که تاریخ این سرزمین تنها با نام هنرمندان و چهرههای مشهور نوشته نشده است؛ بلکه در پشت بسیاری از این نامهای شناختهشده، خانوادههایی ایستادهاند که سهم خود را از دفاع، ایثار و شهادت ادا کردهاند؛ سهمی که گاهی سالها در سکوت باقی میماند تا حادثهای، بار دیگر آن را به یادها بیاورد.
نظرات (0)