شبکه دفاع هوایی آمریکا در منطقه سالهاست به رادارهای برد بلند وابسته است؛ سامانههایی که نقش «چشمهای دوربرد» ارتش این کشور را در رصد آسمان ایفا میکنند. تازهترین تحولات نشان میدهد این لایه حیاتی از معماری پدافندی آمریکا هدف قرار گرفته و توانمندی آن به چالش کشیده شده است.
رادارها؛ حلقه نخست زنجیره دفاع هوایی
رادارهای برد بلند یکی از مهمترین اجزای معماری هوایی آمریکا در منطقه به شمار میروند. این سامانهها با کشف زودهنگام موشکها و هواگردها، اطلاعات مربوط به مسیر، سرعت و نوع تهدید را به مراکز فرماندهی و سامانههای رهگیر منتقل میکنند؛ به بیان دیگر، بدون دادههای این رادارها، سایر حلقههای دفاعی عملاً بدون چشم و گوش عمل میکنند.
در میان این تجهیزات، رادار FPS-132 وظیفه هشدار زودهنگام در برابر موشکهای بالستیک را بر عهده دارد و رادار AN/TPY-2 نیز برای شناسایی و رهگیری دقیقتر اهداف و پشتیبانی اطلاعاتی از سامانه تاد به کار گرفته میشود. هر یک از این سامانهها در زنجیره «کشف تا درگیری» نقشی کلیدی دارند.
از کار افتادن رادارها چه پیامدی دارد؟
از کار افتادن این رادارها به معنای نابودی مستقیم سامانههای رهگیر نیست، اما میتواند زمان هشدار، دقت شناسایی و توان تفکیک اهداف واقعی از اهداف فریبدهنده را به شکل محسوسی کاهش دهد. این افت توانمندی، واکنش پدافند در برابر حملات ترکیبی موشکی و پهپادی را با ابهام بیشتری مواجه میکند.
شکاف در پوشش دفاعی منطقه
هدف قرار گرفتن لایههای راداری میتواند پوشش دفاعی آمریکا را با شکاف مواجه کند؛ شکافی که واکنش سامانههایی مانند تاد را دشوارتر کرده و مسیر عبور موشکها و پهپادها به سمت پایگاهها و مراکز حساس را برای شبکه دفاعی آمریکا پیچیدهتر میکند. به این ترتیب، بهرهبرداری از این شکافها میتواند معادلات پدافندی در منطقه را به نفع مهاجمان تغییر دهد.
نظرات (0)