استان هرمزگان در نگاه نخست با تپه‌ها و جاده‌های بی‌پیرایه‌اش شاید تصویری از یک دشت خشک و برهوت را در ذهن زنده کند؛ اما این چهره خشن تنها بخشی از هویت این سرزمین است. با فرارسیدن بهار، دگرگونی ظریفی در دل این زمین‌ها رخ می‌دهد و پوشش گیاهی اندکی که از دل خاک‌های سخت سر برمی‌آورد، جلوه‌ای متفاوت به طبیعت منطقه می‌بخشد.

بهار؛ نقطه عطف چهره خشن دشت‌ها

زندگی در دل زمین‌های خشک هرمزگان با بارش‌های بهاری جان می‌گیرد. سبزینه‌هایی که بر روی این خاک‌های خشن می‌رویند، هرچند اندک‌اند، اما همین پوشش گیاهی پراکنده، تضادی تماشایی با محیط پیرامون می‌سازد و چشم هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند. این صحنه‌ها در حالی ثبت شده‌اند که سکوت و خلوت طبیعت، حال‌وهوای خاصی به منطقه داده است و چهره‌ای کاملاً متفاوت از آنچه در نگاه اول دیده می‌شود به نمایش می‌گذارد.

کوه‌های مکسر؛ دژهای سنگی طبیعت

در مسیر رسیدن به سواحل خلیج فارس، کوه‌های مکسر و دیواره‌های طبیعی اطراف آن همچون دژهایی استوار در برابر نفوذ انسان ایستاده‌اند. این چین‌خوردگی‌های زمین‌شناختی که در طول میلیون‌ها سال شکل گرفته‌اند، نه‌تنها مانعی طبیعی برای دست‌اندازی به این منطقه به شمار می‌روند، بلکه چشم‌اندازهای بی‌نظیری را نیز برای گردشگران و علاقه‌مندان به طبیعت فراهم کرده‌اند. صخره‌های رخ‌نموده از دل زمین، قصه‌گویی از تاریخ کهن این سرزمین هستند.

ترکیب کوه، جاده، سکوت و دریا

آنچه این منطقه را از دیگر نقاط متمایز می‌کند، هم‌نشینی عناصر گوناگون در کنار یکدیگر است؛ کوهستان‌های شکوهمند، جاده‌های خلوت، سکوت فراگیر و در نهایت چشم‌انداز دریای آزاد. این ترکیب، یکی از تماشایی‌ترین قاب‌های طبیعت بکر و دست‌نخورده هرمزگان را شکل داده است و در فیلم منتشرشده نیز به زیبایی به تصویر کشیده شده است.

طبیعت دست‌نخورده هرمزگان با این همه جاذبه، یادآور این نکته است که بخش‌هایی از این سرزمین همچنان از گزند توسعه انسانی در امان مانده‌اند و حفظ این میراث طبیعی، مسئولیتی است که بر دوش همگان قرار دارد.