نیروی دریایی آمریکا در حال بررسی طرحی برای تغییر طراحی ناوهای هواپیمابر کلاس «جرالد فورد» است تا این شناورهای غول‌پیکر بیشتر به ناوهای دوران جنگ جهانی دوم شباهت پیدا کنند. به گزارش منابع آگاه، این بازطراحی علاوه بر هزینه‌های چندمیلیارددلاری، می‌تواند روند کند و پراشکال ساخت ناوهای آمریکایی را بیش از پیش به تأخیر بیندازد.

برج فرماندهی؛ کانون تغییرات مورد بحث

یکی از اصلی‌ترین تغییراتی که در پنتاگون بررسی می‌شود، انتقال برج فرماندهی چندطبقه ناو از موقعیت فعلی به بخش میانی بدنه است. کارشناسان نظامی درباره این اقدام هشدار داده‌اند و تأکید کرده‌اند که چنین تغییری سه مزیت مهم طراحی کنونی را از بین می‌برد:

  • فضای بیشتر برای پارک و جابه‌جایی هواپیماها روی عرشه
  • کاهش زمان پرتاب جنگنده‌ها
  • کاهش احتمال تلاطم و بی‌ثباتی هنگام فرود هواپیماها

به گفته تحلیلگران، جابه‌جایی برج فرماندهی به میانه بدنه می‌تواند عملکرد عملیاتی ناو را در شرایط جنگی به شکل محسوسی تحت تأثیر قرار دهد.

پروژه‌ای که ۱۷ سال زمان برد

طرح بازطراحی در حالی مطرح می‌شود که برنامه ساخت ناوهای هواپیمابر آمریکا سال‌هاست با هزینه‌های سرسام‌آور و مشکلات فنی دست‌وپنجه نرم می‌کند. ناو «یو‌اس‌اس جرالد آر. فورد»، نخستین شناور این کلاس، ۱۷ سال زمان برای تکمیل صرف کرد؛ رقمی که انتقادها از مدیریت پروژه‌های دریایی واشنگتن را به شدت افزایش داده است.

دستور ترامپ؛ بازگشت از برق به بخار

در همین حال، دولت ترامپ در یادداشت امنیت ملی جدید خود خواستار تغییرات دیگری در برنامه ناوهای آمریکا شده است. یکی از این دستورها، بازگرداندن سامانه پرتاب الکترومغناطیسی هواپیماها به فناوری قدیمی‌تر بخار در یکی از ناوهاست. شرکت سازنده سامانه الکترومغناطیسی نسبت به هزینه‌ها و خطرات تغییر مسیر در میانه تولید هشدار داده و این تصمیم را از نظر فنی و مالی بسیار پرهزینه توصیف کرده است.

فشار جنگ با ایران بر ناوگان آمریکا

این تحولات در شرایطی رقم می‌خورد که جنگ با ایران فشار مضاعفی بر ناوگان دریایی آمریکا وارد کرده است. ناو «یو‌اس‌اس آبراهام لینکلن» بیش از ۲۶۰ روز در خاورمیانه مستقر بوده و نمایندگان کنگره آمریکا درباره کمبود تجهیزات، آلودگی آب و وخامت وضعیت روحی خدمه این شناور ابراز نگرانی کرده‌اند.

چالش راهبردی یا تغییر سلیقه‌ای؟

کارشناسان معتقدند مجموع این تصمیم‌ها نشانه‌ای از بی‌ثباتی در برنامه‌ریزی نظامی آمریکاست؛ جایی که تغییرات سلیقه‌ای در بالاترین سطح تصمیم‌گیری، جای برنامه بلندمدت و مبتنی بر نیازهای میدانی را گرفته است. اگر این طرح‌ها اجرایی شود، ناوگان آمریکا نه‌تنها با هزینه‌های چندمیلیارددلاری روبه‌رو خواهد شد، بلکه ممکن است توان عملیاتی خود را در دوره‌ای حساس از دست بدهد.