تاریخ روابط فرانسه و الجزایر یکی از طولانیترین و خونینترین فصول استعمار در قاره آفریقا به شمار میرود. فرانسه که در قرن نوزدهم به دنبال گسترش نفوذ خود در منطقه مدیترانه و شمال آفریقا بود، در سال ۱۸۳۰ میلادی با بهانههای مختلف حمله نظامی به الجزایر را آغاز کرد. این اشغال که قرار بود موقت باشد، بیش از ۱۳۰ سال ادامه یافت و تأثیرات عمیقی بر سرنوشت مردم این سرزمین بر جای گذاشت.
آغاز اشغال فرانسه در ۱۸۳۰
فرانسویها در جولای ۱۸۳۰ با نیروی نظامی گستردهای به بندر الجزیره حمله کردند. این حمله پس از سالها تنش میان امپراتوری عثمانی که بر الجزایر حکومت میکرد و فرانسه صورت گرفت. پاریس از موضوع بدهیهای مالی حاکمان الجزایر و مسائل تجاری به عنوان بهانه استفاده کرد و با تسخیر پایتخت، حاکمیت عثمانی را در این سرزمین پایان داد. اما برخلاف انتظار مردم محلی که امید به استقلال داشتند، فرانسویها به جای ترک الجزایر، شروع به تثبیت حضور خود و مستعمرهسازی کردند.
سیاستهای استعماری و تبعیض ساختاری
در طول دوران حاکمیت فرانسه، سیاستهای تبعیضآمیز گستردهای علیه مردم بومی الجزایر اعمال شد. فرانسویها اراضی کشاورزی مردم را مصادره کردند و آنها را به مهاجران اروپایی واگذار نمودند. زبان عربی و فرهنگ اسلامی مردم بومی تحت فشار قرار گرفت و تلاش شد تا هویت ملی الجزایریها از بین برود. بسیاری از مردم بومی از حق مالکیت، آموزش و مشارکت در اداره امور سیاسی محروم شدند. این سیاستها باعث شد تا شکاف عمیقی میان ساکنان اروپاییتبار که «پینوآر» نامیده میشدند و مردم بومی ایجاد شود.
مقاومت مردم الجزایر
از همان سالهای نخست اشغال، جنبشهای مقاومت متعددی علیه فرانسه شکل گرفت. یکی از نخستین رهبران مقاومت، «عبدالقادر الجزایری» بود که از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۴۷ علیه فرانسویها جنگید. وی توانست بخشهای وسیعی از الجزایر را تحت کنترل خود درآورد و تا مدتها در برابر ارتش مجهز فرانسه مقاومت کند. این مبارزات در طول دهههای بعد نیز ادامه یافت و هر از چندگاهی شورشهایی در مناطق مختلف الجزایر علیه استعمارگران رخ میداد.
جنگ الجزایر و استقلال
.tail">blink
نظرات (0)