یک ملوان جوان نیروی دریایی ایالات متحده که گفته میشود در جریان مأموریت طولانی ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن دست به اقدام به خودکشی زده و خود را به دریا انداخته است، اکنون به جای دریافت حمایت درمانی، با مجازات انضباطی سنگینی مواجه شده؛ موضوعی که موجی از انتقادها درباره نحوه برخورد ارتش آمریکا با بحران سلامت روان نظامیان را برانگیخته است.
از پرش از عرشه تا اتهام «تمارض و غیبت غیرمجاز»
بر اساس گزارشی که به نقل از عصرایران در تابناک منتشر شده، این ملوان ۱۹ ساله در حین استقرار ناو آبراهام لینکلن، در اقدامی که به عنوان تلاش برای خودکشی توصیف شده، از عرشه ناو به بیرون پریده است. نجات او پس از این حادثه، پایانی بر بحران نبوده؛ فرماندهی ناو اکنون او را به «تمارض» و «غیبت غیرمجاز» متهم کرده است.
اتهام تمارض در مقررات نظامی آمریکا به معنای وانمود کردن به بیماری یا تشدید عمدی علائم برای فرار از وظیفه تعبیر میشود و در کنار غیبت غیرمجاز، از جرایم انضباطی جدی محسوب میشود. در صورت محکومیت، این ملوان ممکن است تا نیمی از حقوق ماهانه خود را از دست بدهد و با تنبیهات دیگری از جمله توبیخ رسمی، محدودیت تردد در ناو یا حتی حبس انضباطی روبهرو شود.
همین برخورد انضباطی باعث شده بسیاری از ناظران بپرسند آیا نظامیای که نشانههای واضح بحران روانی داشته، باید مجازات شود یا تحت درمان قرار گیرد.
درخواستهای بیپاسخ برای کمک روانی و مرخصی پدری
همسر این ملوان جوان روایت متفاوتی از ماجرا ارائه کرده است. به گفته او، همسرش پیش از حادثه بارها برای دریافت کمک در حوزه سلامت روان به فرماندهان خود مراجعه کرده و همچنین درخواست مرخصی پس از زایمان همسرش را مطرح کرده بود، اما هیچیک از این درخواستها به نتیجه نرسیده است.
این ادعا در شرایطی مطرح میشود که نیروهای مستقر در ناوهای هواپیمابر معمولاً ماهها بدون تماس منظم با خانواده و در محیطی پرتنش، پرکار و ایزوله خدمت میکنند. فشار ناشی از شیفتهای طولانی، دوری از خانواده، بهویژه در مقاطع حساس مانند تولد فرزند، و دسترسی محدود به خدمات مشاوره تخصصی، از جمله عواملی است که در سالهای اخیر به عنوان عوامل تشدید افسردگی و اضطراب در میان ملوانان آمریکایی معرفی شده است.
خانواده این ملوان تأکید کرده که او پیش از پرش از ناو، علائم آشکار درماندگی روانی داشته و نیازمند مداخله فوری پزشکی بوده، نه پیگرد انضباطی.
سکوت وزارت جنگ و انکار مشکلات ناو
با وجود بازتاب گسترده این پرونده، وزارت جنگ آمریکا تاکنون موضع رسمی درباره اتهامات انضباطی مطرحشده علیه این ملوان و همچنین گزارشهای مربوط به چندین مورد اقدام به خودکشی در ناو آبراهام لینکلن اتخاذ نکرده است.
بر اساس گزارشها، حتی مقامات ارشد سیاسی و نظامی آمریکا از جمله دونالد ترامپ و وزیر جنگ او، پیت هگست، وجود هرگونه مشکل ساختاری یا روحی در این ناو را رد کردهاند. این انکار در حالی صورت میگیرد که رسانههای آمریکایی در هفتههای اخیر بهطور مکرر از وضعیت نامناسب خدمه این ناو هواپیمابر خبر دادهاند.
عدم شفافسازی رسمی، انتقادها از نبود سازوکار حمایتی مؤثر برای نیروهای درگیر در مأموریتهای طولانیمدت را افزایش داده و این پرسش را ایجاد کرده که آیا فرماندهی نیروی دریایی در ارزیابی سلامت روان کارکنان خود کوتاهی کرده است.
بحران فرسایشی در ناو آبراهام لینکلن؛ از خرابی سرویسها تا درگیری میان خدمه
ماجرای این ملوان ۱۹ ساله تنها یکی از حلقههای زنجیره مشکلاتی است که گفته میشود ناو آبراهام لینکلن در ماههای اخیر با آن دستوپنجه نرم کرده است. این ناو بیش از هشت ماه بهطور پیوسته در مأموریت جنگی مرتبط با تنشها علیه ایران در محدوده عملیاتی سنتکام مستقر بوده؛ استقراری فرسایشی که پیامدهای لجستیکی و انسانی قابل توجهی به همراه داشته است.
گزارشهای منتشرشده از منابع مختلف حاکی است خدمه این ناو با مجموعهای از مشکلات مواجه بودهاند:
- گرفتگی و خرابی مکرر سرویسهای بهداشتی و سیستم فاضلاب
- کمبود آذوقه و افت کیفیت غذا در هفتههای پایانی مأموریت
- افزایش چشمگیر اختلالات روحی و روانی، اضطراب و بیخوابی مزمن
- چندین مورد اقدام به خودکشی و خودزنی
- درگیریهای فیزیکی پراکنده میان خدمه بر اثر فشار و خستگی مفرط
کارشناسان نظامی میگویند استقرارهای طولانیمدت بدون توقف کافی در بنادر، فرسودگی تجهیزات و فرسودگی روانی نیروها را همزمان تشدید میکند و در صورت عدم مدیریت صحیح، آمادگی رزمی ناو را بهطور جدی تضعیف خواهد کرد.
بازگشت ناو از خلیج فارس به آمریکا از مسیر تایلند
بر اساس آخرین اطلاعات، ناو آبراهام لینکلن پس از پایان مأموریت خود در منطقه تحت پوشش سنتکام، مأموریت جنگی خود را به پایان رسانده و برای بازیابی توان عملیاتی و استراحت خدمه، ابتدا عازم سواحل تایلند شده است. قرار است این ناو پس از توقف لجستیکی و تأمین نیازهای اولیه در تایلند، مسیر بازگشت به خاک ایالات متحده را در پیش گیرد.
این توقف کوتاه اگرچه میتواند فرصتی برای کاهش فشار روانی خدمه و انجام تعمیرات ضروری باشد، اما به باور بسیاری از تحلیلگران، برای جبران ماهها فرسایش جسمی و روانی کافی نخواهد بود و نیروی دریایی آمریکا نیازمند بازنگری جدی در سیاستهای چرخش نیرو، دسترسی به خدمات روانشناسی و حمایت از خانواده نظامیان است.
پرونده ملوان ۱۹ ساله اکنون به نمادی از همین چالش بدل شده؛ جایی که مرز میان «تخلف انضباطی» و «فریاد کمک برای نجات» بهدرستی تشخیص داده نشده و نحوه مواجهه ارتش با آن، میتواند الگویی برای برخورد با بحرانهای مشابه در آینده باشد.
نظرات (0)