مدیرعامل گروه پتروپارس از آغاز عملیات اجرایی طرح فشارافزایی هاب یک خبر داد و اعلام کرد که این پروژه ملی با هدف استفاده حداکثری از توان داخلی و جلوگیری از هدررفت سرمایه ملی، در دو فاز مجزا اما مکمل طراحی و اجرا خواهد شد.

فاز نخست؛ راه‌حل سریع در خشکی

بر اساس سناریوی منتخب، فاز اول این طرح که به عنوان راه‌حل کوتاه‌مدت و میان‌مدت تعریف شده، شامل نصب ۹ دستگاه کمپرسور با ظرفیت هر یک ۳۳۳ میلیون فوت مکعب استاندارد در روز به همراه تأسیسات جانبی در پالایشگاه خشکی فاز ۱۲ است. این مرحله عملاً جایگزین مرحله نخست فشارافزایی دریایی (MP) خواهد شد و اهدافی چون تسریع در اجرا، بهره‌گیری حداکثری از توان داخلی در مهندسی، تأمین و ساخت تأسیسات، جلوگیری از مهاجرت گاز و هدررفت سرمایه ملی و کمک به رفع ناترازی گاز در کشور را دنبال می‌کند.

فاز دوم؛ تکمیل تأسیسات دریایی

پس از گذشت سه سال از اجرای فاز اول در خشکی، عملیات فشارافزایی در دریا (LP) در قالب دو مجموعه «مینی‌هاب ۱-۱» و «مینی‌هاب ۲-۱» با ظرفیت هرکدام ۱۰۰۰ میلیون فوت مکعب استاندارد در روز عملیاتی خواهد شد. این مرحله راه‌حل بلندمدت طرح محسوب می‌شود و هدف نهایی آن تضمین بازیافت نهایی از مخزن گازی پارس جنوبی است.

ابلاغ قرارداد ساخت سکوی دریایی

مدیرعامل گروه پتروپارس با اشاره به نخستین گام اجرایی این طرح ملی گفت: در بیست‌وهشتم خردادماه ۱۴۰۵، قرارداد ساخت جکت چهار پایه رایزر پلتفرم «RP-1» با وزن کلی حدود ۲۵۰۰ تن به شرکت مهندسی و ساخت تأسیسات دریایی ایران ابلاغ شد. این سکو در مجاورت و فاصله حدود ۴۰ متری از سکوی SPD12A نصب خواهد شد و با طرح توسعه میدان گازی بلال مشترک ارتباط دارد.

هدف از طراحی و نصب این سازه دریایی، انتقال گاز تولیدی از سکوی SPD12A به مجموعه هاب ۱ فشارافزایی، دریافت گاز فشارافزایی‌شده از هاب ۱ و انتقال آن به تأسیسات فشارافزایی در پالایشگاه خشکی فاز ۱۲ از طریق خط لوله زیردریایی ۳۲ اینچ سکوی SPD12A است. همچنین انتقال گاز طرح توسعه میدان بلال به پالایشگاه خشکی فاز ۱۲ نیز از همین مسیر انجام خواهد شد.

چشم‌انداز اجرایی طرح

با توجه به پیشرفت مطلوب مطالعات مهندسی، پیش‌بینی می‌شود که قرارداد خرید اقلام با زمان تحویل طولانی (Long-lead items) و ساخت تأسیسات اصلی فشارافزایی، در پاییز سال ۱۴۰۵ به سازندگان و پیمانکاران واجد صلاحیت واگذار شود. این طرح ملی گامی مهم در جهت حفظ و افزایش برداشت از بزرگترین میدان گازی مشترک ایران و قطر محسوب می‌شود.