روزنامه آمریکایی هیل در یادداشتی به قلم تحلیلگران خود به بررسی تهدیدات اخیر دونالد ترامپ علیه ایران پرداخته و با استناد به شواهد تاریخی نتیجه گرفته است که بمباران زیرساخت‌های حیاتی، برخلاف تصور رایج، کشور هدف را به تسلیم وادار نمی‌کند.

اشتباه محاسباتی ترامپ

به گزارش منابع خبری، ترامپ اخیراً با لحنی تهدیدآمیز از «بازگرداندن ایران به عصر حجر» سخن گفته و هدف قرار دادن نیروگاه‌ها، پل‌ها و تأسیسات زیربنایی ایران را در دستور کار قرار داده است. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که کارشناسان نظامی و تحلیلگران بین‌المللی نسبت به عواقب چنین حملاتی هشدار می‌دهند.

روزنامه هیل در این تحلیل با اشاره به پژوهش‌های رابرت پیپ، کارشناس برجسته قدرت هوایی، تأکید می‌کند که بمباران به تنهایی به ندرت موجب تسلیم کشورها می‌شود. این پژوهش‌ها نشان می‌دهد که حملات هوایی گسترده، اغلب نتیجه معکوس داشته و انسجام ملی را در برابر مهاجمان افزایش می‌دهد.

درس‌های تاریخ

این یادداشت به تجربیات تاریخی متعددی اشاره می‌کند که همگی گویای ناکارآمدی راهبرد بمباران زیرساخت‌ها هستند:

  • بریتانیا در جنگ جهانی دوم: بمباران گسترده شهرها و زیرساخت‌های بریتانیا توسط نازی‌ها نه تنها موجب تسلیم این کشور نشد، بلکه روحیه مقاومت مردم را تقویت کرد.
  • ویتنام: بمباران شدید ویتنام شمالی توسط آمریکا نتوانست مانع پیروزی نهایی این کشور شود.
  • جنگ خلیج فارس (۱۹۹۱): نابودی شبکه برق، پل‌ها و تأسیسات زیربنایی عراق خسارت سنگینی به غیرنظامیان وارد کرد، اما خروج عراق از کویت نهایتاً با حمله زمینی محقق شد، نه حملات هوایی.
  • جنگ کوزوو: ناتو پس از ناکامی در دستیابی به اهداف اولیه، دامنه حملات را به شبکه برق، پالایشگاه‌ها و ساختمان‌های دولتی کوزوو گسترش داد، اما این اقدامات نیز موجب خاموشی گسترده و آسیب به غیرنظامیان شد، بدون آنکه نتیجه مطلوب را به همراه داشته باشد.
  • اوکراین: حملات روسیه به زیرساخت‌های انرژی اوکراین، مردم این کشور را مصمم‌تر به مقاومت کرد.

پیامدهای حقوقی و منطقه‌ای

در این تحلیل همچنین هشدار داده شده است که هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی می‌تواند مصداق جنایت جنگی محسوب شود. علاوه بر این، چنین حملاتی خطر گسترش دامنه درگیری به سراسر منطقه خاورمیانه و آسیب جدی به اقتصاد جهانی را به همراه خواهد داشت.

روزنامه هیل در پایان از سیاست‌گذاران آمریکایی خواسته است از خود بپرسند که آیا تشدید حملات هوایی واقعاً به پایان درگیری منجر خواهد شد یا صرفاً آن را طولانی‌تر و پرهزینه‌تر خواهد کرد. تجربه تاریخی نشان می‌دهد حمله به زیرساخت‌های حیاتی، بیش از آنکه موجب تسلیم شود، اراده کشور هدف برای ادامه مقاومت را تقویت می‌کند.