ریشه بسیاری از مشاجرات خانوادگی نه در تفاوتهای عمیق عقیدتی یا فرهنگی، بلکه در مسائل سادهای مانند ظرفهای نشسته در سینک یا پرداختنشدن قبضها نهفته است. تقسیم ناعادلانه کارهای خانه به عنوان قاتلی خاموش، آرام آرام رشتههای صمیمیت و اعتماد را در زندگی زناشویی پاره میکند.
تصور کنید پس از یک روز کاری طولانی، خسته به خانه بازمیگردید، اما به محض ورود با کوهی از ظرفهای مانده از صبح و کارهای نیمهتمام روبهرو میشوید. همسرتان نیز روی مبل لم داده و سرگرم تماشای تلویزیون است. این صحنه که برای بسیاری از خانوادهها آشناست، روایتی تکراری از زندگی زوجهایی است که در آن مردان سهم ناچیزی در کارهای خانه دارند و این نابرابری به سدی میان زن و شوهر تبدیل شده است.
اهمیت مشارکت مردان در خانهداری
کریستینا پی، استادیار ترویج در دانشگاه ایالتی یوتا، در پژوهشی که در وبسایت extension.usu منتشر شده، به این پرسش مهم پاسخ داده است. بر اساس یافتههای این تحقیق، همراهی مردان در کارهای خانه پس از علایق مشترک و رابطه زناشویی سالم، سومین رکن اساسی رضایت در ازدواج محسوب میشود. جالب آنکه اهمیت این موضوع از فرزندآوری (با ۴۳٪ اهمیت) و رفاه مالی (با ۴۲٪ اهمیت) نیز فراتر رفته است.
چرا مردان کمتر در خانه کمک میکنند؟
پژوهشها نشان میدهد یکی از دلایل اصلی مشارکت نکردن برخی مردان در کارهای خانه، تفاوت در استانداردهای فردی است. آنچه برای یک زن «تمیزی» به حساب میآید، ممکن است برای همسرش کاملاً عادی باشد. این تفاوت درکها، اگر به گفتگو گذاشته نشود، به مرور زمان به منبع تنش تبدیل میشود.
نکته دیگر، تفاوت در تواناییها و علایق فردی است. بسیاری از مردان کارهایی را که از آنها بیزارند به تعویق میاندازند یا انجام نمیدهند. اینجاست که راهبرد «لیستنویسی از بیزاریها» میتواند کارساز باشد. شاید کاری که برای شما خستهکننده است، برای همسرتان کاملاً قابلتحمل باشد و بالعکس.
راهکارهای عملی برای مشارکت بیشتر
برای عبور از این چالش، کارشناسان راهکارهای عملی زیر را پیشنهاد میدهند:
گفتگوی صریح درباره انتظارات: زوجها باید بدون تعارف درباره انتظارات خود از یکدیگر صحبت کنند. از نحوه مرتب کردن تخت خواب گرفته تا مدیریت امور مالی، همه موارد باید شفاف مطرح و درباره آنها به توافق رسید.
توجه به زمانبندی: تحمیل کارهای سخت به فردی که در آن ساعت از روز آمادگی ندارد — مثلاً فردی که سحرخیز نیست در صبح زود — جز افزایش تنش نتیجهای ندارد. توجه به ساعت بیولوژیک و انرژی هر یک از طرفین، مشارکت در کارها را آسانتر میکند.
برگزاری جلسات هفتگی: یک جلسه کوتاه هفتگی برای بازبینی تقسیم کارها و گفتگو درباره مشکلات، راهکاری مؤثر است. پس از توافق بر سر وظایف، غر زدن و نظارت وسواسگونه ممنوع است.
انعطافپذیری به جای سرزنش: اگر کاری مرتباً ناتمام میماند، به جای متهم کردن یکدیگر، ریشه مشکل را پیدا کنید. آیا برنامهریزی غیرواقعبینانه بوده؟ آیا فرد بیش از توانش تعهد کرده است؟
استفاده از کمک بیرونی: اگر بودجه خانواده اجازه میدهد، استفاده از خدمات نظافتی میتواند یک سرمایهگذاری برای حفظ سلامت روان و کیفیت رابطه باشد. این راهکار باید به نفع هر دو طرف باشد، نه اینکه تنها باری از دوش یکی بردارد.
نتیجهگیری
مشارکت مردان در کارهای خانه یک «کمک» یا «لطف» نیست، بلکه حقی است متقابل و بخشی از مسئولیتهای زندگی مشترک. تحقیقات نشان میدهد زوجهایی که وظایف خانگی را عادلانه تقسیم میکنند، از رضایت زناشویی بالاتری برخوردارند و رابطهشان پایدارتر است. بنابراین پاسخ به پرسش «آیا مردان باید در کارهای خانه مشارکت کنند؟» یک «بله» قاطع است.
نظرات (0)