نشریه معتبر آتلانتیک در مقاله‌ای تند و تیز به بررسی راهبرد ارتباطی دولت دونالد ترامپ در قبال جنگ با ایران پرداخته و آن را سرشار از تناقض، پنهان‌کاری و اطلاعات نادرست توصیف کرده است. این یادداشت که توسط تام نیکلاس، تحلیلگر مسائل امنیتی، نوشته شده، کاخ سفید و وزارت دفاع آمریکا را به گمراه‌سازی عمدی افکار عمومی متهم می‌کند.

پنهان‌کاری به جای پاسخگویی

به نوشته آتلانتیک، بیش از پنج ماه از آغاز درگیری‌ها می‌گذرد اما دولت آمریکا همچنان تصویر روشنی از اهداف، روند عملیات، میزان موفقیت‌ها و حتی تلفات واقعی جنگ به مردم ارائه نکرده است. نویسنده با اشاره به اینکه ترامپ تنها یک بار به طور رسمی درباره جنگ سخنرانی کرده و آن هم فاقد جزئیات قابل اتکا بوده، این سکوت را بخشی از یک راهبرد هدفمند می‌داند.

در حالی که دست‌کم ۱۸ نظامی آمریکایی در این درگیری‌ها کشته و صدها نفر زخمی شده‌اند، مردم آمریکا از واقعیت میدان نبرد بی‌خبر مانده‌اند. به اعتقاد نویسنده، پنهان‌کاری برای دولت ترامپ کم‌هزینه‌تر از پذیرش شکست یا بن‌بست نظامی است.

تغییر مداوم روایت‌ها

یکی از محورهای اصلی این مقاله، انتقاد از تغییرات پیاپی در روایت‌های رسمی درباره اهداف جنگ است. ترامپ در ماه‌های گذشته بارها ادعا کرده بود که جنگ «تقریباً تمام شده» یا «پیروزی بزرگی» به دست آمده است. او همچنین مدعی شد ارتش ایران «کاملاً نابود شده» و دیگر توان رزمی ندارد، اما ادامه حملات موشکی و پهپادی ایران این ادعاها را بی‌اعتبار کرده است.

نویسنده به نقل از ماریا بارتیرومو، مجری شبکه فاکس بیزنس، می‌نویسد: «اگر ارتش ایران نابود شده، پس چگونه هنوز حمله می‌کند؟» این پرسش ساده اما کلیدی، تناقض آشکار در روایت دولت ترامپ را برملا می‌کند.

اشتباه محاسباتی بزرگ

آتلانتیک بزرگ‌ترین اشتباه ترامپ را ورود به جنگ با این فرض می‌داند که «حکومت ایران به سرعت سقوط خواهد کرد.» به گفته این نشریه، ترامپ پس از گفت‌وگو با بنیامین نتانیاهو و برخی مقام‌های اسرائیلی به این جمع‌بندی رسید که تغییر نظام در ایران در مدت کوتاهی امکان‌پذیر است. حتی وزیر خارجه آمریکا نیز به ترامپ هشدار داده بود که این ارزیابی بیش از حد خوش‌بینانه است.

پس از آنکه مشخص شد تغییر حکومت در ایران محقق نخواهد شد، دولت آمریکا به تدریج اهداف خود را تغییر داد. هدف اولیه یعنی «تغییر رژیم» به حاشیه رفت و ترامپ بعدها ادعا کرد که هرگز چنین هدفی نداشته است؛ ادعایی که نویسنده آن را با سخنان پیشین رئیس‌جمهور در تناقض آشکار می‌داند.

ادعاهای بی‌پشتوانه درباره نابودی توان نظامی ایران

مقاله آتلانتیک ادعاهای مقام‌های آمریکایی درباره «پیروزی کامل» را فاقد پشتوانه واقعی می‌داند. ترامپ در مصاحبه‌ای گفته بود آمریکا به «پیروزی صددرصدی» رسیده و پیت هگزث، وزیر جنگ، نیز عملیات نظامی را «یک پیروزی تاریخی و قاطع» خوانده و مدعی شده بود توان رزمی ایران برای سال‌ها از بین رفته است.

نویسنده تأکید می‌کند که توان نظامی ایران هرچند آسیب دیده، اما نابود نشده و این کشور همچنان قادر به انجام حملات مؤثر است. از نگاه این مقاله، تنها سه احتمال وجود دارد: یا ترامپ از وضعیت جنگ اطلاع دقیقی ندارد، یا مشاوران نظامی حقیقت را از او پنهان کرده‌اند، یا اینکه رئیس‌جمهور آگاهانه افکار عمومی را گمراه می‌کند.

توقف نشست‌های خبری و سکوت پنتاگون

بخش دیگری از گزارش به سکوت رسانه‌ای وزارت دفاع آمریکا اختصاص دارد. از اوایل ماه مه تاکنون هیچ نشست خبری مهمی درباره روند جنگ برگزار نشده و آمار دقیق کشته‌ها و مجروحان آمریکایی به صورت منظم منتشر نمی‌شود. آتلانتیک این وضعیت را با جنگ‌های پیشین آمریکا مقایسه می‌کند که در آنها خبرنگاران در کنار نیروهای نظامی حضور داشتند و نشست‌های خبری روزانه برگزار می‌شد.

به گفته نویسنده، دسترسی خبرنگاران به اطلاعات میدانی محدود شده و هر رسانه‌ای که درباره آمار تلفات یا روند جنگ سؤال کند، با حملات لفظی مقام‌های دولت روبه‌رو می‌شود. مقاله به گزارش نیویورک‌تایمز درباره اختلاف در آمار کشته‌شدگان آمریکایی نیز اشاره می‌کند و می‌نویسد سخنگویان پنتاگون به جای پاسخگویی، رسانه‌ها را به جانبداری سیاسی متهم کرده‌اند.

تهدید به حملات بیشتر در شرایط کمبود تسلیحات

در پایان، آتلانتیک هشدار می‌دهد که دولت آمریکا در حالی ایران را به حملات گسترده‌تر تهدید می‌کند که خود با کمبود مهمات و تجهیزات روبه‌رو شده است. به نقل از یک مقام آمریکایی، ذخایر تسلیحاتی ایالات متحده برای ادامه طولانی‌مدت عملیات کافی نیست و حتی ممکن است کاخ سفید از ابعاد این مشکل اطلاع کامل نداشته باشد.

نویسنده در جمع‌بندی تأکید می‌کند که مقام‌های آمریکایی وظیفه دارند به جای شعارهای تبلیغاتی و روایت‌های متناقض، تصویر واقعی جنگ را با مردم آمریکا در میان بگذارند؛ زیرا جامعه آمریکا حق دارد بداند این جنگ چرا آغاز شد، اکنون در چه وضعیتی قرار دارد و چشم‌انداز پایان آن چیست.