یک مطالعه تازه از دانشگاه تل‌آویو از تغییر ساختاری در الگوهای جمعیتی سرزمین‌های اشغالی حکایت دارد؛ به طوری که در سه سال گذشته بیش از ۲۶۸ هزار نفر از ساکنان این مناطق کشور را ترک کرده‌اند و میانگین خروج سالانه به ۹۰ هزار نفر رسیده است.

شتاب خروج از سال ۲۰۲۳

بر اساس این پژوهش که به نقل از ایسنا منتشر شده، میانگین خروج سالانه صهیونیست‌ها از اراضی اشغالی در فاصله سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ به حدود ۹۰ هزار نفر رسیده است؛ رقمی که در مقایسه با میانگین ۶۰ هزار نفری دهه گذشته، جهشی چشمگیر و هشداردهنده محسوب می‌شود.

به گفته محققان، برخلاف نوسانات مقطعی دهه‌های قبل، داده‌های کنونی نشان‌دهنده خروج وضعیت جمعیتی از حالت تعادل است. این روند که از سال ۲۰۲۳ آغاز شده، از آمار مهاجرت سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ نیز فراتر رفته و به سطحی بی‌سابقه رسیده است؛ به این ترتیب، آنچه پیش‌تر یک موج موقت ارزیابی می‌شد، اکنون به یک روند ساختاری و باثبات تبدیل شده است.

نیمی از مهاجران؛ نسل جوان

نکته قابل توجه در این گزارش، ترکیب سنی مهاجران است؛ حدود نیمی از کسانی که اراضی اشغالی را ترک کرده‌اند متعلق به نسل جوان هستند؛ همان گروهی که ستون فقرات آینده بازار کار اسرائیل به شمار می‌رود. بررسی شغل و سطح تحصیلات مهاجران نیز نشان می‌دهد این موج صرفاً یک جابه‌جایی جمعیتی نیست، بلکه مصداق بارز «فرار مغزها» است.

خروج گسترده پزشکان، مهندسان، دارندگان مدارک دکترا و متخصصان صنایع «های‌تک»، تهدیدی مستقیم برای سرمایه انسانی اراضی اشغالی محسوب می‌شود؛ سرمایه‌ای که در نبود منابع طبیعی، تنها مزیت رقابتی اقتصاد این رژیم به حساب می‌آید.

هشدار درباره آسیب‌پذیری اقتصاد

این گزارش نسبت به آسیب‌پذیری ساختاری اقتصاد اراضی اشغالی در برابر این روند هشدار داده است. رشد اقتصادی اسرائیل به‌شدت به نیروی متخصص در بخش فناوری پیشرفته و حوزه‌های علمی وابسته است و تداوم خروج نخبگان می‌تواند موتور محرک اقتصادی این رژیم را به‌طور جدی از کار بیندازد.

به باور پژوهشگران، پیامدهای این موج مهاجرت تنها به حوزه اقتصاد محدود نمی‌ماند و می‌تواند آثار اجتماعی جبران‌ناپذیری نیز به همراه داشته باشد. در این میان، تداوم بحران‌های سه‌گانه سیاسی، اقتصادی و امنیتی می‌تواند روند مهاجرت را بیش از پیش تسریع کند.

چالشی که بازگشت‌پذیر نیست

محققان تأکید می‌کنند که اگر روند مهاجرت به یک هنجار تبدیل شود، تغییر مسیر آن در آینده بسیار دشوار خواهد بود. چنین وضعیتی در میان‌مدت و بلندمدت می‌تواند تاب‌آوری و امنیت داخلی رژیم صهیونیستی را با چالش‌های بنیادین مواجه کند و معادلات جمعیتی و اقتصادی سرزمین‌های اشغالی را دستخوش تحول سازد.