وقتی سال‌هاست برای شکار لحظه‌های ناب دور دنیا را زیر پا می‌گذاری، شاید آخرین جایی که انتظار کشف تازه از آن را داشته باشی، چند قدم آن‌طرف‌تر از خانه باشد. این دقیقاً همان اتفاقی است که برای جان مک‌کورمک، عکاس آمریکایی، افتاد؛ هنرمندی که پیش از این تصاویرش را از دورافتاده‌ترین نقاط جهان ثبت کرده بود و در دوران همه‌گیری کرونا ناگزیر شد نگاهش را به نزدیک‌ترین نقطه ممکن معطوف کند.

پیاده‌روی‌های شبانه؛ آغاز یک کشف تازه

مک‌کورمک در روزهای قرنطینه، شب‌ها در امتداد ساحل کالیفرنیا قدم می‌زد و این پیاده‌روی‌های تکراری به‌تدریج چشمانش را به چشم‌اندازهایی باز کرد که پیش‌تر در فاصله‌ای نزدیک اما بی‌اعتنا از کنارشان گذشته بود. همان ساحلی که برای او تنها یک پس‌زمینه آشنا به شمار می‌رفت، حالا به سوژه‌ای تمام‌نشدنی برای یک پروژه عکاسی تازه تبدیل شد.

خطوط امواج ساحل کالیفرنیا از نمای هوایی

طبیعت از نمای بالا؛ جایی که نظم و آشفتگی به هم می‌رسند

مک‌کورمک در این مجموعه با ثبت تصاویر هوایی، ساحل و پهنه‌های آبی را از زاویه‌ای کاملاً متفاوت روایت می‌کند. آنچه از روی زمین شاید یک منظره ساده به نظر برسد، از بالا به ترکیبی از خطوط موج‌ها، فرم صخره‌ها، بافت شن‌ها و تغییرات رنگی آب تبدیل می‌شود؛ قاب‌هایی که مرز میان عکاسی مستند و نقاشی انتزاعی را محو می‌کنند.

الگوهای طبیعی زمین از نمای هوایی

در این تصاویر، رنگ، فرم، بافت و حرکت در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و از چشم‌اندازهای آشنا جهانی تازه و تماشایی می‌سازند. گاهی یک خط ساحلی ساده در قاب مک‌کورمک چنان از واقعیت روزمره فاصله می‌گیرد که مخاطب را به یاد آثار هنرمندان مدرن می‌اندازد؛ گویی طبیعت خودش سال‌هاست در حال نقاشی است و این عکاس تنها کسی است که سرانجام متوجه این اثر بی‌نظیر شده است.

پیام مجموعه؛ تغییر زاویه دید، کلید کشف زیبایی

مجموعه مک‌کورمک در واقع روایتی تصویری از بازنگری در طبیعت است؛ نگاهی که نشان می‌دهد برای کشف زیبایی‌های ناشناخته، گاهی لازم نیست راه دوری برویم، بلکه کافی است زاویه دیدمان را عوض کنیم. این تجربه که در روزهای دشوار همه‌گیری شکل گرفت، هم برای عکاس و هم برای بینندگان این قاب‌ها یادآور قدرت طبیعت در بازسازی نگاه ما به جهان است؛ یادآوری اینکه شگفتی‌ها اغلب بسیار نزدیک‌تر از آن‌اند که تصور می‌کنیم.

بافت شن و آب از دید هوایی