معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت، توسعه زیرساخت‌های سلامت و عمرانی در استان سیستان و بلوچستان را نشانه‌ای روشن از پویایی و امید به آینده کشور دانست و تأکید کرد که تداوم پروژه‌های عمرانی و درمانی در این استان کم‌برخوردار، تصویری امیدبخش از توان و اراده ملی ارائه می‌دهد.

شاهین آخوندزاده در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر با اشاره به مشاهدات خود از سفر اخیر به سیستان و بلوچستان، گفت: آنچه در این سفر بیش از هر چیز جلب توجه می‌کرد، حجم گسترده اقدامات عمرانی و زیرساختی در سطح استان بود؛ اقداماتی که به طور مستقیم و غیرمستقیم بر حوزه سلامت نیز اثرگذار است.

توسعه راه‌ها و تأثیر مستقیم بر شاخص‌های سلامت

آخوندزاده با مثال زدن پروژه‌های راه‌سازی و بهسازی محورهای مواصلاتی استان اظهار کرد: توسعه و ایمن‌سازی راه‌ها تنها یک پروژه عمرانی نیست، بلکه یک مداخله سلامت‌محور نیز محسوب می‌شود. کاهش تصادفات جاده‌ای به معنای کاهش مرگ‌ومیر، کاهش مصدومیت‌ها و بار بیماری‌ها و در نهایت بهبود شاخص‌های سلامت جمعیت است.

وی افزود: وقتی زیرساخت حمل‌ونقل در استانی پهناور مانند سیستان و بلوچستان بهبود می‌یابد، دسترسی مردم به مراکز درمانی تسهیل می‌شود، زمان رسیدن اورژانس کوتاه‌تر می‌شود و هزینه‌های ناشی از سوانح به‌طور محسوسی کاهش پیدا می‌کند. بنابراین پیوند میان عمران و سلامت را باید به صورت یکپارچه دید.

تداوم عمران در شرایط دشوار؛ نشانه زنده بودن کشور

معاون وزارت بهداشت با اشاره به شرایط اخیر کشور گفت: برای من که شاهد عبور کشور از یک جنگ بزرگ بودم، دیدن ادامه روند نوسازی، اجرای پروژه‌های عمرانی و فعال بودن کارگاه‌های سازندگی در چنین شرایطی بسیار امیدوارکننده بود. این صحنه به‌ویژه در استانی مانند سیستان و بلوچستان که سال‌ها با محرومیت مواجه بوده، معنای مضاعف دارد.

به گفته وی، اینکه چرخ پروژه‌ها متوقف نشده و حتی در مناطق کمتر برخوردار نیز طرح‌های بزرگ در حال اجراست، نشان می‌دهد کشور همچنان زنده، پویا و در حال حرکت رو به جلو است. این پویایی باید به جامعه منتقل شود و تصویر واقعی از تلاش‌های صورت‌گرفته ارائه گردد.

جهش مراکز بهداشتی و درمانی در یک دهه اخیر

آخوندزاده با یادآوری سفر قبلی خود به سیستان و بلوچستان در حدود ۱۰ سال پیش، مقایسه‌ای میان وضعیت آن زمان و امروز ارائه کرد و گفت: در این یک دهه، تحول قابل توجهی در زیرساخت‌های درمانی استان رخ داده است. مراکز متعدد بهداشتی و درمانی جدید ایجاد شده و شبکه خدمات سلامت به شکل محسوسی گسترش یافته است.

وی تصریح کرد: در جریان بازدیدهای اخیر، پروژه‌های مهمی مانند مرکز جامع درمان سرطان و مرکز سوختگی ایرانشهر مورد بازدید قرار گرفت که هر دو نشان‌دهنده توجه ویژه به توسعه خدمات تخصصی و فوق‌تخصصی در جنوب شرق کشور هستند. ایجاد چنین مراکزی به این معناست که بیماران برای دریافت خدمات پیچیده ناچار به سفر به استان‌های دیگر نخواهند بود و عدالت در دسترسی به درمان بیش از پیش محقق می‌شود.

معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت افزود: تمرکز بر درمان سرطان و سوختگی، دو حوزه پرهزینه و نیازمند تجهیزات پیشرفته، بیانگر تغییر رویکرد از خدمات عمومی به خدمات تخصصی در مناطق محروم است؛ رویکردی که می‌تواند بار مالی و روانی خانواده‌ها را به شدت کاهش دهد.

کیفیتی فراتر از انتظار؛ حتی فراتر از پایتخت

آخوندزاده با تمجید از کیفیت ساخت و تجهیز مراکز درمانی جدید استان گفت: کیفیت، طراحی و زیبایی برخی از مراکز درمانی که در این سفر مشاهده کردم واقعاً قابل توجه بود. در مواردی سطح امکانات، معماری و فضای درمانی ایجادشده به گونه‌ای است که به‌راحتی نمی‌توان نمونه آن را حتی در تهران نیز پیدا کرد.

وی ادامه داد: این بیمارستان‌ها و مراکز جدید، هم از نظر استانداردهای فنی و هم از نظر رفاه بیماران و کادر درمان، در تراز بالایی قرار دارند. توجه به نور، تهویه، فضاهای بستری، تجهیزات تشخیصی و درمانی مدرن، نشان می‌دهد که نگاه صرفاً کمی به توسعه وجود نداشته و کیفیت نیز به صورت جدی مد نظر قرار گرفته است.

ضرورت روایت پیشرفت‌ها برای افکار عمومی

معاون وزارت بهداشت با تأکید بر لزوم اطلاع‌رسانی متوازن درباره استان سیستان و بلوچستان اظهار کرد: به نظر من بسیاری از جوانان کشور تصویر کاملی از ظرفیت‌ها و پیشرفت‌های اتفاق‌افتاده در این استان ندارند. رسانه‌ها و نهادهای فرهنگی باید در کنار انعکاس مشکلات که واقعی و قابل توجه است، نیمه پر لیوان را نیز نشان دهند.

وی خاطرنشان کرد: دیدن این حجم از اقدامات و پروژه‌های در حال اجرا، به‌ویژه در شرایط فعلی کشور، برای من بسیار امیدوارکننده بود. این واقعیت که در کنار مشکلات موجود، کارهای بزرگی نیز در حال انجام است، باید به مردم گفته شود تا احساس امید و تعلق تقویت شود.

آخوندزاده در پایان تأکید کرد: پیشرفت‌های حوزه سلامت در سیستان و بلوچستان تنها به ساختمان و تجهیزات محدود نمی‌شود، بلکه نشانه‌ای از عزم ملی برای کاهش نابرابری‌های منطقه‌ای و ارتقای عدالت سلامت است؛ مسیری که تداوم آن می‌تواند الگویی برای سایر مناطق کم‌برخوردار کشور باشد.