نتایج یک بررسی جامع از پژوهشهای بالینی نشان میدهد که ورزش، برخلاف انتظار بسیاری از پزشکان و فیزیوتراپیستها، تأثیر قابلتوجهی در کاهش درد ناشی از آرتروز لگن ندارد. این یافتهها که توسط تیمی از محققان دانشگاههای سیدنی و ملبورن استرالیا انجام شده، نگاهی دقیقتر به نقش واقعی ورزش در مدیریت این بیماری شایع مفصلی ارائه میدهد.
کاهش ناچیز درد در مقایسه با انتظارات
در این تحقیق که نتایج ۱۸ کارآزمایی بالینی با حضور نزدیک به ۱۴۰۰ شرکتکننده در رده سنی ۵۳ تا ۷۴ سال مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، انواع مختلف برنامههای ورزشی شامل تمرینات قدرتی، ایروبیک و تمرینات ذهن و بدن مانند یوگا بررسی شد. یافتهها نشان داد که ورزش در مقایسه با عدم درمان یا مراقبتهای معمول، احتمالاً درد را تنها حدود ۷ امتیاز در مقیاس ۱۰۰ امتیازی کاهش میدهد.
به گفته محققان، برای اینکه بیماران بتوانند تفاوت معناداری در زندگی روزمره خود احساس کنند، نیاز به کاهش حداقل ۱۲ امتیازی در مقیاس درد وجود دارد. این بدان معناست که تأثیر واقعی ورزش بر درد آرتروز لگن به سطحی نمیرسد که برای بسیاری از بیماران محسوس باشد.
نتایج احتمالاً اغراقآمیز هستند
نکته قابل توجه دیگر اینکه محققان هشدار میدهند با توجه به طراحی مطالعات بررسیشده، نتایج بهدستآمده احتمالاً بیش از اندازه واقعی ارزیابی شدهاند. از آنجا که شرکتکنندگان خودشان میزان درد و عملکرد خود را گزارش کردهاند، ممکن است ورزش را مؤثرتر از آنچه واقعاً هست جلوه دهند. این سوگیری میتواند تصویر دقیقی از اثربخشی واقعی ورزش ارائه ندهد.
«میشل هال»، محقق ارشد و استادیار دانشگاه سیدنی، در این باره میگوید: «ورزش به عنوان یک درمان اصلی برای آرتروز لگن توصیه میشود و این یافتهها به هیچوجه این توصیه را رد نمیکند. اما نتایج نشان میدهد که باید با بیماران صادق باشیم و بگوییم که مزایای متوسط آن ممکن است برای همه قابل لمس نباشد.»
ورزش همچنان مفید است، اما نه بهعنوان مسکن
با وجود این یافتهها، محققان تأکید دارند که ورزش مزایای سلامتی گستردهای فراتر از تسکین درد ارائه میدهد. ورزش میتواند به بهبود سلامت قلب و عروق، تقویت عضلات، افزایش انعطافپذیری و بهبود خلقوخو کمک کند و بعید است که باعث آسیب جدی شود. بنابراین، حذف کامل ورزش از برنامه درمانی بیماران مبتلا به آرتروز لگن توصیه نمیشود.
«بلیندا لافورد»، محقق ارشد و عضو گروه فیزیوتراپی دانشگاه ملبورن، خاطرنشان میکند: «برای برخی از افرادی که با درد لگن دست و پنجه نرم میکنند، ورزش واقعاً میتواند تنها امید آنها باشد. اما من نمیخواهم به بیماران امید واهی بدهم. مهم است که تحقیقات آینده با آزمایشهای بزرگتر و با کیفیت بهتر انجام شود تا مشخص شود چه نوع ورزشهایی برای افراد مختلف مؤثرتر است.»
نیاز به پژوهشهای دقیقتر
محققان نتیجه میگیرند که برای دستیابی به تصویری واضحتر از مزایایی که ورزش میتواند به طور واقعبینانه برای آرتروز لگن به همراه داشته باشد، به مطالعات بزرگتر و با طراحی بهتر نیاز است. آنها بر لزوم انجام کارآزماییهای بالینی با کیفیت بالاتر تأکید میکنند که بتوانند تأثیر انواع خاص ورزش را بر گروههای مختلف بیماران به دقت ارزیابی کنند.
آرتروز لگن یکی از شایعترین بیماریهای مفصلی در میان سالمندان است که با تخریب تدریجی غضروف مفصلی و ایجاد درد و محدودیت حرکتی همراه است. ورزش همواره به عنوان یکی از ارکان اصلی مدیریت این بیماری توصیه میشده، اما یافتههای جدید نشان میدهد که انتظارات از این روش درمانی باید تعدیل شود.
نظرات (0)